ආදම් සහ ඒවගෙන් අහල කියපන්

දැන් දෙවියන්වහන්සේ ආදම් සහ ඒවව මැව්වලුනේ. මවලා ඒදන් උයනට ගිහින් දැම්මලුනේ.(මැව්වෙ ඇයි කියල අහන්නත් එපා, ඔය උයන දැන් තියෙන්නෙ කොහෙද කියල අහන්නත් එපා)

දාලා කිව්වලුනේ “බොලාට සියලු සැප සම්පත් මම දීලා තියෙනවා. තොපිට ඕන දෙයක් කරන්න නිදහස තියෙනවා. හැබැයි අන්න අර උයන මැද තියෙන ගහේ ගෙඩි කන්න බෑ” කියල

ඊට පස්සෙ සරපයා (හෙවත් යක්ෂයා) ඇවිත් ඒවව පොළඹවලා ඒව ආදම්ව පොළඹවලා දෙන්නම එකතු වෙලා තහනම් ගහේ ගෙඩි කෑවලුනේ.

ඊට පස්සෙ දෙන්නටම හරි වැරැද්ද තේරෙන්න ගත්තලුනේ. තමා හෙළුවෙන් කියල තේරිලා කොළ අතු වලින් විළි වහගත්තලුනේ.(හරි වැරැද්ද තේරෙන්නේ ගෙඩි කෑවට පස්සේ නම් දෙවියන්ට අකීකරු වෙලා ගෙඩි කන එක වැරදියි කියලා ගෙඩි කන්න කලින් තේරුම්ගන්නේ කොහොමද වගේ ප්‍රශ්න අහන්න එපා. ඒක ගිහින් දෙවියන්ගෙන් අහපන්)

පස්සේ සීන් එක හොරා වගේ හොරෙන් බලාන හිටිය දෙවියන්වහන්සේට මලපැනලා උයනෙන් අරුන් දෙන්නව එලවල දැම්මලුනේ (මම උඹලට කන්න දෙනව නම් මම කියන විදියට මේ ගෙදර ඉන්න බැරි නම් දොට්ට බැහැලා පලයව්!)

ඕකනේ සාරාංශය. ඔයවගේ කතාවක්නේ කියන්නේ (ඇන්ටන් ජෝන්ස්ට එහෙම සිංදුවක් ගහනව නම් මරු කතන්දරේ)

හරි. මේකයි සීන් එක.

දැන් කතාව ඔහොම නම් දෙවියන්වහන්සේ මවල තියෙන්නෙ හරි වැරැද්දවත් මෙලෝ මගුලක්වත් නොතේරෙන පාවී පාවී කකා රිරී ඉන්න නිදහස් කැමැත්ත නැති වයින් කරල තිබ්බම ඔහේ ඇවිදින බෝනික්කො දෙන්නෙක් වගේ ඩබලක්නෙ.

කොටින්ම උන් දෙන්නට හිතන්න බැයි නම්, හරි වැරැද්ද තේරෙන්නෙත් නැත්නම්, නිදහස් කැමැත්තත් නැත්නම් උන් දෙන්නා සමාන වෙන්නේ යකෝ නිකම්ම නිකන් චිම්පන්සි දෙන්නෙක්ට, රිලව් දෙන්නෙක්ට, අස්සයො දෙන්නෙක්ට, කූඹි දෙන්නෙක්ට..නෙ. කොටින්ම නිකම්ම නිකන් සත්තු දෙන්නෙක්නෙ. මිනිස්සු දෙන්නෙක් නෙමේනෙ.

මොකද මනුස්සයා කියන්නේ, මනුස්සයා සත්තුන්ගෙන් වෙන් වෙන්නේ ඌට තමා, තමාගේ හැසිරීම් සහ තමා ජීවත් වන ලෝකය ගැන විචාර බුද්ධියෙන් හිතන්න පුළුවන් නිසානෙ සරලවම.

දැන් එහෙම බලපුවම,

සත්තු වගේ ඔහේ කකා රිරී හිටපු ආදම් සහ ඒවට බුද්ධිය ලබා දෙන තහනම් ගහේ ගෙඩි කන්න කිව්වේ කවුද?
කොටින්ම ඒ පාවි පාවි හිතන්න බැරි වහල්ලු වගේ හිටිය මුග්ධයො දෙන්නට බුද්ධිය ලබා දීලා උන් දෙන්නව නිදහස් කරන විදියට විදියට වැඩ කලේ කවුද?
ඒ සත්තු දෙන්නව මිනිස්සු කලේ කවුද?
ඒ අතින් බැලුවම මනුස්සයාගේ නිර්මාපකයා කවුද?

ඊළඟට,

මේවගේ හිතන්න බැරි පණතියෙන බෝනික්කො දෙන්නෙක් මවල මාරම විකාරරූපී ආතල් එකක් ගනිමින් හිටි දෙවියන් කියන එකාගෙ කැමැත්තට පුකට පයින් ගහලා මේ බෝනික්කෝ දෙන්නව හිතන්න පුළුවන් මිනිස්සු වෙන විදියට වැඩ කලේ යක්ෂයා නම්…

ඔය සීන් එකේදි දෙවියන්වහන්සේ සහ යක්ෂයාගේ හැසිරීම ගත්තම..

ඔය දෙන්නග්ගෙන් දුෂ්ඨයා කවුද?
කළු චරිතය කවුද?
මානසික රෝගී හැසිරීමක් පෙන්වපු එකා මොකාද?
වීරයා කවුද?
සුදු චරිතය කවුද?
සිරාම හැසිරීමක් පෙන්වපු එකා මොකාද?

ප්‍රශ්න ඕයි
ප්‍රශ්න !

බුද්ධිමත් ජනතාවෙනි, ජහ ජහ !

ජනතාව බුද්ධිමත්ය. ජනතාව සාධාරණය. හංසයා දියෙන් කිරි වෙන්කරනා සේ වැරැද්දෙන් නිවැරැද්ද වෙන් කර ගැන්මට ඔවුනට හැකියාව ඇත. සියලු ආධිපත්‍යන්ට වඩා වැදගත් වන්නේ ජනතා පරමාධිපත්‍යයයි. සියලුම තීන්දු වලට වඩා උතුම් වන්නේ ජනතා තීන්දුවයි.!

දේශපාලකයා උදේ සිට සවස තෙක් ගිරිය පුප්පගෙන කෑගසමින් ජනතාව ගැන ගුණ වැයීමට ඉතාම කැමතිය. ජනතාව සැම විටම ගන්නේ නිවැරදිම තීන්දු පමණක් බව ඔහු ජනතාවටම මතක් කරදෙයි. ජනතාවගේ බුද්ධි මහිමයේ තරම ඔහු ජනතාවටම පැහැදිලි කරයි. එළඹෙන මැතිවරණ වලදී බුද්ධි මහිමයෙන් කෙළ පැමිණි ජනතාව විසින් තමාව වැඩිම මනාපයෙන් පත් කරගන්නා සැටි ඒ ජනතාවටම කියයි.

ඕනෑම මුග්ධයෙක්ගේ ප්‍රසාදය ලබා ගැනීමට ඕනෑ නම් හොඳම ක්‍රමය ඌව මුරුංගා අත්තේ තබන එකය. සිය පැවැත්ම රඳාපවතින්නේ ජනතාව තමා කෙරේ ඇති ප්‍රසාදය මත බව දන්නා දේශපාලකයා හැකි සැම විටම ජනතාවට ආවඩයි. ප්‍රශංසා කරයි. ඔවුන්ව වර්ණනා කරයි. දේශපාලකයා කරන්නේ මේ මුග්ධ ජනතාවව මුරුංගා අත්තේ තබා ගොනාට අන්දමින් ඔවුන්ව සිය අරමුණු කරා දැක්කවීමයි.

නමුත් දේශපාලකයා තුළ ජනතාව ගැන තිබෙන සැබෑම කියවීම දැනගත හැකි වන්නේ ඔහුගේ ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රශ්න කිරීමට ලක් වූ විට ඔහු ජනතාව වෙත ඉදිරිපත් කරන නිදහසට කාරණා දෙස බැලීමෙනි.

“ඒක සෙල්ලම් තුවක්කුවක්, එයාමයි කැමැත්තෙන් ගස් බැඳගත්තෙ, එයාමයි එයාට ගහගත්තෙ, පකයා කියන්නේ කුණුහරපයක් නෙමේ, නිරුවත කියන වචනය නොයෙකුත් විදිහට ඉන්ටර්ප්‍රිට් කරන්න පුළුවන්, ඒ පොලු අරන් ගියේ පාරෙ ඉන්න බල්ලොන්ට ගහන්න” 

ජනතාව බුද්ධිමත් යැයි දෙසනා දේශපාලකයාට ජනතාව ගැන තිබෙන්නේ දෙකයි පනහේ බුල්ටෝ ටොපි පෙන්වා, අහසේ ඇති දේදුනු පෙන්වා රැවටිය හැකි කුඩා දරුවෙකුට සමාන හැඟීමක් බව ඉහත නිදහසට කාරණා දැකීමෙන්ම පසක්වේ. ජනමාධ්‍ය සාක‍‍ච්ඡාවකට පැමිණ, රූපවාහිනී සංවාදයකට පැමිණ හෝ ප්‍රසිද්ධ වේදිකාවකදී මෙවැනි හාස්‍යජනක නිදහසට කාරණා අප වෙත අපගේම දේශපාලන නායකයන් ඉදිරිපත් කිරීම ගැන ඇතිවිය යුත්තේ කේන්තියක් නොව, දුකකි.

අප රටේ බුද්ධිමත් ජනතාව දේශපාලකයාගේ නරුම වැඩ ගැන සංවේදී නැත. තමාගේ ජාතිවාදී ආගම්වාදී නිල අල්ලා සිය හෘද සාක්ෂිය කිති කැවීමට සමත් දේශපාලකයෙක්ගේ ඕනෑම නරුම වැඩකට සමාව දීමට ඔවුන් සූදානම්ය.

පුරවැසීයෙක් සහ ඡන්දදායකයෙක් වශයෙන් පාලකයන් තෝරාපත් කර ගැනීමේ වගකීම පිළිබඳ ඔවුනට අවබෝධයක් නැත. දේශපාලකයන් විසින්ම තමා මත පටවන ලද සමාජීය සහ ආර්ථික පීඩන වලින් මිදීමට කෙටි ක්‍රම සොයනා ඔවුන් තමාගේ එදිනෙදා අවශ්‍යතා සහ ගැටළු වලට පැලැස්තරයක් ඇලවීමට ඉදිරිපත් වන ඕනෑම නරුමයෙක්ට සිය ඡන්ද බලය විකුණා දැමීමට සූදානම්ය.

දීර්ඝ කාලීන දේශපාලනික අරමුණු නැති, රටේ අනාගත යහපැවැත්මක් ගැන සිතීමට තරම් බුද්ධිය මුහුකුරා නොගිය, සිය අනාගත පරපුර පිළිබඳ වද නොවන ආත්මාර්ථකාමී මුග්ධ ජනතාවක් සියතට ගැනීමට නරුම දේශපාලකයා කරන්නේ ඔවුන්ගේ කෙටි කාලීන අවශ්‍යතා හඳුනාගෙන ඒවාට කෙටි කාලීන විසඳුම් ලබා දීමය.

පුතාට ජොබ් එකක්, රැකියාවෙන් උසස් වීමක්, බාර් පර්මිට් එකක්, රැකියා ස්ථාන මාරුවක් වැනි දේ පමණක් නොව රෝද පුටුවක්, මහන මැෂිමක්, ටකරං කෑලි කිහිපයක් වැනි සිල්ලර අල්ලස් වලටද අප රටේ බුද්ධිමත් ජනතාව සිය ඡන්දය විකුණා දමති.

මේ ගැන දින කිහිපයකට පෙර මගේ මිතුරෙක් පැවසූ කතාවක් සිහිවේ.

“වැටුප් දීමනා වැඩිවේයයි බලාපොරොත්තුවෙන් ඡන්දය දෙන්නන් සහ රුපියල් දාහට, අරක්කු කාලට හා බත් පැකට් එකට පෙලපාලි යන්නන් අතර ඇති එකම වෙනස වන්නේ එක පිරිසක් කඩේ යන්නේ අත්පිට මුදලට පමණක් වීමයි.”

මෙසේ සිය පුරවැසි වගකීම සිල්ලර උවමනා වලට වේසාකමේ යවන අප රටේ බුද්ධිමත් ඡන්දදායකයා අවසානයේදී කුඩු වෙළෙන්දන්, එතනෝල්කාරයන්, අපරාධකාරයන්, කප්පන්කාරයන්, ස්‍ත්‍රී දූෂකයින් පාර්ලිමේන්තු ගියේ කොහොමද කියා අසයි.

ජාතිවාදයෙන්, වර්ගවාදයෙන්, ආගම්වාදයෙන්, සංස්කෘතික සංකේත වලින් මත් වී සිටින බුද්ධිමත් ජනතාව සිය බත් පතට පහර වැදුන විට මත් බවෙන් මිදී උන්මාදයෙන් මෙන් කෑගසයි. වෙනකෙකු දෙසට එල්ල වී තිබුන තුවක්කුවක් තමා වෙතට හැරුන විගස ඊයේ ඉපදුන ළදරුවෙකු මෙන් මර ලතෝනි දෙයි. පෞද්ගලික වාසි බලාගෙන තමා පාර්ලිමේන්තු යැවූ උන්ගේ හොඳ නරක මතක් වෙන්නේ තමාගේ බඩට සහ ජීවිතයට කෙළවන බව දැනුන විට පමණි. එවිට රටේ පමණක් නොව තම දෛනික ජීවිතයේද වැරදි අඩුපාඩු වලට පවා වැරැද්ද පටවන්නේ දේශපාලකයාටය.

ඉන්පසු සියලු මන්ත්‍රී ඇමතීන් සමඟ පාර්ලිමේන්තුව පොළව පලාගෙන ගිලා බැසිය යුතුය කියමින් ශාප කරයි. පාර්ලිමේන්තුව ගිණි තියනවා නම් තමන් ගානේ පෙට්‍රල් දෙන බව කියයි. මුන් දේශපාලනය කරන්නේ මඩිය තර කර ගන්නට පමණක්ය කියයි.

නමුත් අප රටේ බුද්ධිමත්ය කියන ඡන්දදායකයා අමතක කරන කරුණ නම් පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින්නේ ජනතා නියෝජිතයින් බවය. ඔවුන්ව පාර්ලිමේන්තුවට යැවීමේ හෝ නොයැවීමේ වගකීම පැවරී තිබුනේ තමාට බවය. තමා කුඩුවෙළෙන්දන්ව, එතනෝල්කාරයින්ව, කප්පන්කාරයින්ට මනාපය ලබාදී උන් පාර්ලිමේන්තුවට යවා කුඩුවිකුණනවාය, එතනෝල් ගෙන්නනවාය, කප්පන් ගන්නවාය කියා ශාප කිරීම පලක් නොවන බවය.

ජනතාව විසින් අශීලාචාර, අසික්කිත දේශපාලකයින්ව දිගින් දිගටම පාර්ලිමේන්තුවට තෝරා පත් කරන්නේ නම්, බලය ලැබුන පසු එම දේශපාලකයන් කරනා අශීලාචාර, අසික්කිත වැඩ වල වගකීමෙන් කොටසක් ජනතාවත් භාරගත යුතුය.

දේශපාලකයා විසින් දේශපාලන ක්‍රමයම ව්‍යාපාරයක් බවට පත් කරගෙන ඇති බවට චෝදනා කරන ජනතාවම ඒ දේශපාලන ව්‍යාපාරයේ ලාභම ගැණුම්කරු බවට පත්ව ඇත. ලාභම විකිණුම් භාණ්ඩය බවට සිය මනාපය පත් කොට ඇත.

සෑම විටම දේශපාලකයින් විවේචනය කරන, සෑම විටම අප රටේ දේශපාලන සංස්කෘතියට දොස් තබන ජනතාව විසින් ඔවුන්ම පරිභව කරනා, පිළිකුල් කරනා ඒ දේශපාලන සංස්කෘතිය තුළ ජනතාවක් වශයෙන් ඔවුන් රඟදක්වන භූමිකාව පිළිබඳ සිතීමට කාලය එළඹ ඇත.

දේශපාලකයින් යනු රටට හෝ ජනතාවට සේවය කිරීමේ අරමුණින් වෙනත් ලොවකින් පහල වූ සුචරිතවාදීන් කොට්ඨාශයක් නොවේ. ඔවුන්ද නොයෙකුත් අරමුණු ඉටුකර ගැනීම සඳහා යම් වෘතියක් තෝරාගත් පිරිසකි. තමාගේ වාසිය ගැනම සිතනා, හැකි පමණින් මඩිය තරකර ගැනීමට දතකන, බලයට කෑදර අවස්ථාවාදීන් පිරිසකි. එදා සිට අද දක්වා පහළ වූ දේශපාලකයින්ගෙන් අතිමහත් බහුතරයකට සිය සුඛවිහරණය කැප කරමින් රටට හෝ ජනතාවට සේවය කිරීමට තරම් පශ්චාත්භාගයේ අමාරුවක් තිබුනේ නැත, අනාගතයේ එහෙම අමාරුවක් එන්නේද නැත.

නමුත්, වාසනාවකට හෝ අවාසනාවකට ඔවුන්ව විනිශ්චය කිරීමේ හැකියාව ජනතාවට ලැබී ඇත. ඔවුන්ව තමාගේ තීරණාත්මක ඡන්දයෙන් පීඩනයට පත් කිරීමේ හැකියාව ජනතාවට ලැබී ඇත.

ඕනම පාහර වැඩක් කොට අතේ පත්තු වෙන “මට මතක නෑ” වැනි බොරුවක් ඇදබෑමෙන්ම තමාට ඕනම චෝදනාවකින් ගැලවිය හැකි බව දන්නා දේශපාලකයා වෙනුවට තමාගේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය කියවා ඒ අනුව ඡන්දය භාවිතා කරන, ඊළඟ ඡන්දයේදී තමාගේ කෙරුවාව අනුව තමාට නිසි ඇගයීමක් ලබා දෙන ජනතාවකට භය දේශපාලකයෙක් සිටිනා දේශපාලන සංස්කෘතියක් ඇති කිරීමේ වගකීම ඇත්තේ පාලකයා අත නොව, ජනතාව අතය.

දේශපාලන ප්‍රවාහය හෝ පක්ෂය අමතක කරමු. තමා මනාපය ප්‍රකාශ කරමින් පාර්ලිමේන්තුවට යවන්නේ මොන ආකාරයේ, මොන අරමුණුවලින් යුත්, මොන විදිහේ ඉතිහාසයකින් යුත් පුද්ගලයෙක්ද කියා ජනතාවක් වශයෙන් දැන්වත්…. දැන්වත්… අප වරක්, දෙවරක්, තෙවරක් නොව දහස් වරක් සිතා බැලිය යුතුය.

පාසැල විසින් බලෙන් මව්වරුන්ගේ ඇඟේ සාරිය එතීම ගැන

අතිශය කාර්‍යබහුල වූ දෛනික ජීවිතයෙන් පැය කිහිපයක් වෙන් කරගෙන තම දරුවාගේ තොරතුරු විමසිමට පාසලට එන මව්වරුන්ට සාරිය ඇඳීම අනිවාර්‍ය යැයි පාසැල් බලධරයන් විසින් දමා ඇති කොන්දේසියට සමාජයක් වශයෙන් අප එකඟ වූයේ කොතනද, යන පැනයට පිළිතුර මා දන්නේ නැත.

කාන්තාව සිය ගෞරවය ප්‍රකාශ කිරීමේ මෙවලමක් ලෙස භාවිතා කරන සමාජ ක්‍රමයක් තුළ පාසලකට පැමිණෙන මව්වරුන්ව පවා පුහු සදාචාරාත්මක සළුවකින් ඔතා ඊනියා ශිෂ්ඨත්වයක් ආරූඩ කොට පාසැල් බලධරයන් උත්සාහ කරන්නේ කාන්තාවව සංස්කෘතික බඩුවක් ලෙස භාවිතා කරන සමාජයකින් හොඳ නමක් දිනා ගැනීමටය. යහපත් ප්‍රතිරූපයක් හදා ගැනීමටය. පාසැල වැදගත්ය, ගෞරවනීයය, විශේෂ ස්ථානයක්ය කියා ඒත්තු ගැන්වීමටය.

ලාංකීය සමාජය සාරිය ගැන ඇති උන්මාදයට හේතුව වටහා ගැනීම පහසු නැත. සමහර විට සාරිය සමඟ අපේ ඇඳුමක් යන ලේබලය පැමිණෙන නිසා විය හැක. එසේත් නැතිනම් සාරිය ශිෂ්ඨ ඇඳුමක් ලෙස ඇති සම්මතය නිසාද විය හැක.

පාරිශුද්ධ වූ සංස්කෘතීන් කිසිත් නැති ලෝකයේ අපේම කියා වැළඳගන්නවා නම් අවසානයේ අමුඩයවත් ඉතිරිවේද යන ප්‍රශ්නය අප සමාජය හමුවේ නොනැඟීම අමතක කරමු. එහෙත් සාරිය ශිෂ්ඨ ඇඳුමක් ලෙසත්, ඊට සාපේක්ෂව අනෙක් ඇඳුම් ශිෂ්ඨ බවෙන් අඩු (හෝ අශිෂ්ඨ) ඇඳුම් ලෙසත් ඇති පිළිගැනීම ගැන අවධානය යොමු කිරීම වටියි.

පාසල් බලධරයන් විසින් ඇඳුමක ශිෂ්ඨ බව මනින්නේ කෙලෙසදැයි අපි නොදනිමු. ශරීරය අවම වශයෙන් නිරාවරණය වීම පදනම් කොටගෙන ශිෂ්ඨ බව මනින්නේ නම් සාරියට වඩා ශිෂ්ඨ ඇඳුම් කොතෙකුත් තිබේ. සාරියට සාපේක්ෂව පහසු (යැයි කාන්තාවන්ම කියන) සාය සහ බ්ලවුසය ඉන් එකකි. කලිසම සහ බ්ලවුසය තවත් එකකි. නාභියෙන් අඟල් දෙක තුනක් පහළට සිය උදරය නිරාවරණය වන සේ සිය පියයුරු උලුප්පා පෙනෙන අයුරින් සාරිය අඳිනා ගුරුවරියන් පවා අප දැක ඇත. ඉන, ඉඟ, නාභිය, ළැම, පිට නිරාවරණය වන සේ අඳිනා සාරිය, සාය සහ බ්ලවුසයකට වඩා ශිෂ්ඨ යැයි යමෙක් දකින්නේ කෙසේද යනුවෙන් යමෙක්ට සාධාරණ පැනයක් නැඟිය හැක (සාරිය යනු අශිෂ්ඨ ඇඳුමක් කියා මින් නොකියවෙයි). එසේ තිබියදී පාසල් බලධරයන් විසින් මව් වරුන් හට ඇඳීමට ඇඳුමක් නියම කොට (dress code) ඒ ඇඳුම ලෙස සාරිය ද තෝරාගෙන නිලනොවන නීතියක් සමාජය මත පටවා තිබේ.

මව්වරුන්ට මෙන් නොව පියවරුන්ට ඇඳුම පිළිබඳ නීති පනවා නැත. ඔවුන්ව බලෙන් සංවර කල යුතු බවක් පෙනෙන්නට නැත. පාසැලට පැමිණෙද්දි ඇඳිය යුත්තේ කලිසම්ද, ඩෙනිම් කලිසම්ද, ෂර්ට් ද, ටී-ෂර්ට් ද, දැමිය යුත්තේ සෙරප්පුද සපත්තුද හැඟවෙන නීති රෙගුලාසි නැත. ඔවුනට තමාට කැමති, සුදුසු යැයි සිතෙන ඇඳුමක් ඇඳීමේ නිදහස ඇත. ප්‍රශ්නය තිබෙන්නේ මව්වරුන් ගැන පමණි.

මව්වරුන්ගේ ශරීර ගැන පමණි. නුසුදුසු යැයි බලධරයන් සිතනා ඇඳුමක් ඇඳගෙන පාසලට පැමිණෙන මවක් දැකීමෙන් පාසලේ සිටින ළමයින්ගේ සදාචාරය නැත්තටම නැතිවී යා හැක. පාසලේ සිටින වැඩිමහල් පිරිමි සිසු දරුවන්ට සිය සගයන්ගේ මව්වරුන් දැක්මෙන් සිය නවයොවුන් ලිංගික ආශා පාලනය කර ගත නොහැකිව කුමකින් කුමක් විය හැකිද? සිසුදරුවන් නිසා මවට සිදුවිය හැකි, මව නිසා සිදුදරුවන්ට සිදුවිය හැකි මේ මහා විනාශය කෙසේ හෝ නැවැත්විය යුතුය. මවක් නිසා පාසල් හරපද්ධතියටම සිදුවේ යැයි ඔවුන් සිතනා මේ විනාශයෙන් සිදුසිසුවියන් බේරා ගැනීමට තිබෙන එකම විසඳුම ලෙස අප අනාගත පරපුරට අකුරු කරන, හරි වැරැද්ද කියා දෙන පාසල භාරව සිටින ගුරුදෙවිවරුන් තීරණය කොට ඇත්තේ, මව් වරුන්ට බලෙන් සාරි ඇන්දවීමයි.

කොතරම් අපහසුතාවයකට මුහුණ දීමට සිදු වුවද දෙමාපියන් සෑම විටම මෙන් මෙහිදීද ශේප් න්‍යාය අනුගමනය කිරීමට පෙළඹ ඇත. මුළු රට පුරා පැතිර ඇති මෙම අර්ථවිරහිත නීතියට එරෙහිව නැඟී සිටීමට කිසිවෙකුටත් උවමනාවක් නැත. මෙම නීතිය පැහැදිලි ලෙසම පාසල් බලධරයන් විසින් සිය අධිකරී බලය අනිසි ලෙස භාවිත කිරීමකි. පාසැල් සිසුන් මත තමා පතුරවන අධිකාරී බලය වැඩිහිටි සමාජය මතද පැතිරවීමකි.

මේ මව්වරුන් සහ පියවරුන්ගේ කොඳුනාරටි ඔවුන් සිසුසිසුවියන් වූ කාලයේදී කඩා ඉවත්කර දමා නිවටයන් බවට පත්කොට ඇත්තේද සිසුන් පමණක් නොව ඔවුන්ගේ දෙමාපියන් මතද දැඩි ලෙස තම අධිකාරී බලය පතුරවන මෙම පාසල් පද්ධතිය විසින්මය. අද වැඩිහිටියන් ලෙස එම පාසැල් පද්ධතියේම අඩන්තේට්ටම් වලට ලක් වෙද්දි ඒ අසාධාරණයට එරෙහිව නැඟී සිටීමට ඔවුනට කොන්ද පණ නැති වීම පුදුමයක් නොවේ.

පාසල් බලධරයන් විසින් මෙවන් අර්ථශුන්‍ය නීති වෙනුවෙන් නිදහසට කාරණා ලෙස ඉදිරිපත් කරන්නේ සිසුසිසුවියන්ට හැදිච්චකම කියා දිය යුතු බවයි. එයට මව්පියන් ආදර්ශය සැපයිය යුතු බවයි. මෙම මුග්ධ විදුහල්පතිවරුන්ගේ අමන තියරි වලට සිනාසිය යුත්තේ අධෝමුඛයෙන්ය. පාසැලට එන මව්වරුන්ගේ ශරීර බලෙන් සාරි වලින් එතීමෙන් ළමයාට යන පණිවුඩය කුමක්ද?

මෙහිදී ඔවුනට ලැබෙන ආදර්ශය වෙන කිසිවක් නොව, තමාගේ මව ඇතුළු මුලු කාන්තා පරපුරම ඇඳුම් වලින් ඔතා පිරිමි අශිෂ්ඨකම් වලින් ආරක්ෂා කල යුතු ලිංගික බඩු බවය. පියවරුන් සහ පිරිමියන් මෙන් නොව මව්වරුන් සහ ගැහැණුන්ව මෙල්ල කල හැක්කේ නීති දමා පාලනය කිරීමෙන් බවය. එසේම බලය දරන්නන් තමා මත පතුරවන අධිකාරී බලයට කිසිදු ප්‍රශ්න කිරීමකින් තොරව අවනත විය යුතු බවය. එසේ අවනත වීමෙන් ජීවිත සැපවත් සහ පහසු වන අතර ‍ප්‍රශ්න කිරීමට යාමෙන් නැති ප්‍රශ්න සහ ගැටළු වලට මුහුණ දෙන්නට සිදුවන බවය. සදාචාරය යනු මූනිච්චාවට බලය ඇත්තෙක් ඉදිරියේ රඟදක්වන බලය ඇත්තා නැති තැන නැතිව යන නොකර බැරිකමට අමාරුවෙන් කරන රැවටිලිකාර වැඩ බවය.

අප සෑම දේම කිරීමට පුරුදුව ඇත්තේ මූනිච්ඡාවටය. සිත සනසා ගැනීමටය. පාසලට එන මව්වරුන්ව සාරි වලින් ඔතා අනේ අපේ හැදියාව යැයි සිතමින්, අපේ ළමයි දැන් පිළිවෙලට අඳින හැටි දැනගන්නවා යැයි සිතමින් සැනසෙන්නෙමු. පාසලේ ගත කරන දවසේ පැය පහ හයට පෙර සහ පසු දරුවා සමාජයෙන් දකින්නේ කුමක්ද කියා සිතීමට අපට උවමනා නැත. පැය කිහියකට සීමා කරන ලද රඟපෑමකින් දරුවා රැවටිය හැකි බව අපි සිතමු. පාසලට සාරිය ඇඳන් එන මව පොළට යන්නේ කුමක් ඇඳගෙනද? නෑගම් යන්නේ? මංගල උත්සවයන් වලට සහභාගි වෙන්නේ? සාරිය හැර අනෙක් ඇඳුම් ශිෂ්ඨ නොවන බව කියනා අය ඉස්ලාම් අන්තවාදීන් විසින් සිය කාන්තාවට බුර්කාව ඇඳීම අනිවා‍ර්‍ය කොට ඇත්තා සේ අප ගැහැණුන්ටද සාරිය ඇඳීම අනිවාර්‍ය කල යුතුය.

මෙහිදී ආගමික ස්ථාන වලට අදාලව සමාජයේ පවතින සම්මුතීන් හෝ රාජකාරී ස්ථාන වල කාර්‍ය මණ්ඩල භාවිතා කරන නිල ඇඳුම් සමඟ මෙම සාරි පැටලවීමේ ඇති වෙනස වටහා ගැනීම වැදගත්ය.

සමහර රටවල නිරුවත් වෙරළ තීරයන් (nude beach) ඇති බව අප සැවොම දන්නා කාරණයකි. කෙසේ වෙතත් සම්පූර්ණ නිරුවතින් සිටිය යුතු වල වෙරළ තීරයන්ට ඇතුල්වීමට හෝ නොවීමට වැඩිහිටි සියල්ලන්ට නිදහස ඇත. නිරුවත් වීමට කැමති අයට ඇතුළු විය හැක. අකමැති අයට එළියට වී සිටිය හැක. ආගමික ස්ථානයකට ඇතුළු වීමේදීද එය එසේමය. යම් ආයතනයකට රැකියාවකට සම්බන්ධ වීමේදීද එය එසේමය. යම් dress code එකක් අනුගමනය කල යුතු උත්සවයකට සහභාගී විමේදීද එය එසේමය.

නමුත්, ඒවා සහ පාසලට පැමිණෙන දෙමාපියන් අතර වෙනස පාඨකයා වටහා ගනු ඇතැයි සිතමි.

මෙවන් ආකල්ප ඇති විදුහල්පතිවරුන්ගෙන්, ගුරුවරුන්ගෙන් දැනුම ලබා ගන්නා අප අනාගත පරපුරට තිස්තුන්කෝටියක් දෙවිදේවතාවුන්නාන්සේලාගේ පිහිට පතනවා හැර කුමක් කරම්ද?

තම පාසලට පැමිණෙන, යන එන අය සම්බන්ධ පාලනය කිරීම් ගැන නීති රෙගුලාසි පැනවීමට පාසැල් අධිකාරියට බලය ඇති බව සැබවකි. එහෙත් ඒ බලය අනිසි ලෙස, අර්ථ්ශුන්‍ය ලෙස භාවිතා කිරීම වැරදිය. එසේ කරනා අවස්ථාවන් හිදී එයට විරුද්ධවීමටත්, එයට එරෙහිව නැඟීසිටීමටත් දෙමාපියන්ට අයිතියක් ඇත. දැන්වත් දෙමාපියන් විසින් මෙම මුග්ධ නීති වලට අවනත වීම ප්‍රතික්ෂේප කල යුතුය.

එසේ නොවුවහොත් අපේ සංස්කෘතිය නම් වූ කවරයෙන් ඔතා ඇති අසූචි මල්ලක් වුවත් සුවඳ දුම් අල්ලා වන්දනාමාන කිරීමට සැදී පැහැදී සිටින අප සමාජය තුළ මෙම ප්‍රවනතාව තව තවත් ප්‍රචලිත වීමට වැඩි කලක් ගත නොවනු ඇත.

අංකල්

දැන් ටොරන්ට් වලින් ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙන බලන්න පුරුදු වෙලා හිටියට ඉස්සර මම ෆිල්ම්ස් බැලුවේ ගෙවල් ලඟ තිබ්බ DVD ශොප් එකෙන් රෙන්ට් එකට අරගෙන.

ඩීවීඩී කඩේ හිටියේ අංකල් කෙනෙක්. මම අංකල්ව හඳුනගද්දි අංකල්ට වයස පනස් පහක් විතර ඇති. මට වයස මං හිතන්නෙ දහහතරක් පහලවක් විතර වෙන්න ඇති මතක විදියට.

ආ.. අමතක වුනා. අංකල්ගෙන් මුලින්ම ගත්තේ DVD නෙමේ. සීටී තැටි. පස්සෙ තමා DVD වලට මාරු වුනේ. ඊටත් කලින් පොඩිම කාලේ ෆිල්ම්ස් බැලුවේ හන්දියේ තිබ්බ පෙරේරා කියන වීඩියෝ ශොප් එකෙන්. ඒකෙන් බැලුවේ DVD වත් සීඩී තැටිවත් නෙමේ VHS තමා. මම තාම ආසම කරන Terminator 2 වගේ ෆිල්ම්ස් බැලුවේ VHS හෙවත් ඩෙක් පීස් වලින්. අම්මගෙන් රුපියල් විසිපහක් ඉල්ලගෙන අම්මගෙම අයිඩෙන්ටි(ටි) කාඩ් එක දීලා තමා ඩෙක් පීස් ගන්නේ.

කොහොම හරි අංකල්ගේ කඩෙන් DVD එකක් ගත්තම රුපියල් පනහයි. දවස් තුනක් තියාගන්න පුළුවන්. අංකල් මගෙන් දඩ සල්ලි නොගත්තට වෙලාවට ගිහිල්ලා දෙන්නේ යුතුකමක් විදියට වගේ. වෙන අයගෙන් පරක්කු වුනාම දඩ ගත්තට මගෙන් ගත්තෙ නැත්තෙ මම අංකල්ගේ නොම්මර එකේ කස්ටර්මර් කෙනෙක් වුනාටත් වඩා ගිහින් කයිය ගගහා ඉඳලා දෙන්නා අතර ඇති වුන ෆිට් එක නිසාමයි.

සමහර විට ඩීවීඩී එකක් ගන්න කියලා ගියාම පැයක් එකහමාරක් කයිය ගගහා ඉඳලා තමා ඩීවීඩී එක අරගෙන එන්නේ. කියවන්න ගත්තම දේශපාලනයෙන් පටන් අරගෙන අන්තිමට මොකෙක්ගෙ හරි ඕපදූපයක් දක්වා කතා කරලා තමයි නවතින්නෙ.

අංකල්ගේ ජීවිතය ගැන විස්තර කිසිම අවුලක් නැතුව මා එක්ක කියද්දි මම කරන්නේ ඔහේ අහගෙන ඉන්න එක. මගේ ප්‍රශ්න අනන්මනන් අංකල් එක්ක කියද්දි අංකල් කලේ මට උපදෙස් දෙන එක. “වෙලාව බලාගන්න, අර හාමුදුරුවන්ව ගිහින් හම්බෙන්න, අර පල්ලියට ගිහින් බාරයක් වෙන්න” වගේ උපදෙස් තමා අංකල්ගෙන් හම්බුනේ (ඔව්, අංකල් පන්සල් පල්ලි දෙකටම යනවා).

ඒ කාලේ අංකල්ට මාරම බිස්නස්. විශේෂයෙන්ම හවස් වරුවේ හය හයාමාර වෙද්දි එහෙම අංකල්ගේ කඩේට ගිහින් ඩීවීඩී එකක් තෝරගන්නවා කියන්නෙ එපාම වෙන වැඩක්. එවෙලාවට පැයක් දෙකක් යනකල් ඇතුලේ පස් හය දෙනෙක්ම ඉන්නවා. ඉතින් නිදහසේ ෆිල්ම් එකක් තෝරගන්න ඕන නිසා මම යද්දි යන්නේ ඒ වෙලාව මඟ ඇරලා.

ඒකාලේ එහෙම බිස්නස් ජයටම තිබ්බට පස්සෙ පස්සෙ තත්වය වෙනස් වුනේ ඩීවීඩී එකක ගාණ අම්බානට අඩු වෙන්න ගත්තම. ඊටත් වඩා හන්දි හන්දි ගානේ හතු පිපෙන්නා වගේ ඩීවීඩී කඩ ඇරෙන්න ගත්තම. තව ඉතින් හැම කමියුනිකේෂන් එකකම ඩීවීඩී විසිපහක් තිහක් එල්ලගෙන විකුණන එක නෝමල්ම දෙයක් වුනා පස්සෙ පස්සෙ.

තත්වය ඔහොම වෙනස් වෙද්දි කවුරුත් කැමති වෙන්නෙ නෑනෙ රුපියල් පනහක් දීලා ඩීවීඩී එකක් බලලා දවස් තුනකින් ආයේ ගිහින් දෙන්න. ඊට වඩා හැම අතින්ම හොඳයිනෙ රුපියල් හැත්තෑවක් අසූවක් දීලා ඩීවීඩී එක තියාගන්නම ගන්න එක. එනිසා වෙන්න ඇති පස්සෙ අංකලුත් ඩීවීඩී රෙන්ට් කරන එක නවත්තලා විකුණන්න ගත්තා. එකක් රුපියල් අසූවට.

ඉස්සර හන්දියේ තිබ්බ එකම ඩීවීඩී කඩේ හිමිකාරයා අංකල් නිසා බිස්නස් නැගලා ගියාට දැන් අංකල්ගේ කඩේ පාලුවට ගිහින්. හන්දියේ දැන් ඩීවීඩී කඩ හතරක්ම තියෙනවා. එයින් එකක් පට්ට කොලිටියට වැඩේ කරනවා. ෆිල්ම් එකක් රිලීස් වුන ගමන්ම බඩු තියෙනව කඩේ. ෆයිනල් කොපිය කියල ශුවර්. ඒ විතරක් නෙමේ කඩේ බිත්ති හතර පුරාම බිම ඉඳල උඩටම ඩීවීඩී එල්ලල තියෙන්නෙ. නිකන්ම නෙමේ, සුපර්හීරෝ ෆිල්ම්ස් වෙනම, ෆැන්ටසි ෆිල්ම්ස් වෙනම, ඇක්ෂන් ෆිල්ම්ස් වෙනම, හොරර් ෆිල්ම්ස් වෙනම, අලුත්ම රිලීස් වුන ඒවා වෙනම, ටීවී සීරීස් වෙනම.. ඔය වගේ. විකුණන්න තියෙන්නෙත් මාරම පට්ට ෆිල්ම්ස් කලෙක්ශන් එකක්. චාලි චැප්ලින්ගේ ඒවයේ ඉඳල..ඔස්කාර් ගහපු ඒව දක්වාම ෆිල්ම් කලෙක්ෂන් එකක් තියෙනවා පොට් එකේ.

කොටින්ම මමත් දැන් ඩීවීඩී එකක් සල්ලි දීලා ගන්නව නම් යන්නේ ඒ කඩේට තමා.

අන්තිමට මම අංකල්ගේ කඩේට යන්න ඇත්තේ දැනට අවුරුදු දෙකකට විතර කලින්.

කතා කරන්නවත් කවුරුත් නැතිව හිටිය ජීවිතේ එක කාලයක මට හිටිය එකම මිත්‍රයා, නෑදෑයා වුන අංකල් දැන් රස්නේ නිසා ශර්ට් එකේ බොත්තම් දෙකක් තුනක් ඇරගෙන ඔහේ ඉඳගෙන උඩ බලාගෙන ඉන්නව කඩේ පහුකරගෙන යනගමන් දකිද්දි පොඩි දුකක් දැනෙන්නේ නැතුවත් නෙමේ.

කොච්චර වුනත් අදත් මාව දැක්කම අර විඩාබර ගතිය එකපාරම අමතක වුනා වගේ මූණ හිනාවෙන් පුරවගෙන අතවන්න්නේ ඉස්සර වගේමයි.

මෙච්චර අවුරුදු ගාණක් ආශ්‍රය කරලත් තාම මම අංකල්ගේ නම දන්නැති එකයි පුදුමම වැඩේ. ඒ වගේම තමා අංකල් මගේ නමත් දන්නෙ නැතුව ඇති.

මෙච්චර කාලයක් ගිහිනුත් අංකල්ගේ නම නොදන්නවා වුනාට, මට නම් තාමත් අංකල්ගේ නම අංකල්ම තමා.

වේවැල් කෝටු නාරං සියඹලා අතු

මගේ පියා කුඩාකාලයේ කළ වැරදි වලට දඬුවම් ලෙස ඔහුගේ පියා ඔහුව ගසක බැඳ දිමි ගොටු දැමූ අයුරු ගැන කථා මා කුඩා කාලයේ සිටම අසා තිබුණි. ඔහු එය මා හා පැවසුවේ ආඩම්බරයෙනි.
රාජසභාවේ කිවිසුමක් යෑම වැනි වැරදි වලට පවා සිර රටවැසියන්ව උල තැබූ, රාජ උදහසට ලක් වූවන්ව ප්‍රසිද්ධියේ හිස ගසා, ඇතුන් ලවා පාගවා මැරූ රාජාණ්ඩු ක්‍රමය වර්ණනා කරන්නෙකු වූ මගේ සීයා තම දරුවාව යහමඟ යැවීමට සුදුසුම ක්‍රමය දරුවාට කෲර ලෙස වධහිංසා පැමිණවීම යැයි සිතීම ගැන කිසිම දිනක මා පුදුම වූයේ නැත.
“වේවැල් කෝටු නාරං සියඹලා අතු
කිතුල් පොල් ඉරටු වැල් කහඹිලිය අතු
මෙවැනි ඉපල් මගේ දෑසට නොපෑ යුතු
පමා නොවී යමි අකුරට මෙයින් මතූ”
මීට දශක කිහිපයකට පෙර පැවති තත්ත්වයට සාපේක්ෂව වර්තමානය ගැන සතුටු විය හැකි බව සැබැවකි.
එහෙත් අපරාධකරුවන්ට පවා මානව අයිතිවාසකම් ලබා දී ඇති, මනුසතුන්ගෙන් නොනැවතී තිරිසනුන්ටද හිංසාවට පත් නොවීමට නීති රෙගුලාසි පනවා ඇති ලෝකයක, අප රටේ දිනපතාම දෙමව්පියන් සහ පාසැල් ගුරුවර ගුරුවරියන් අතින් ශාරීරික සහ මානසික වධහිංසාවට ලක් වන දරුවන් ගණන නොගිණිය හැකි තරම් වීම, සැබවින්ම අවාසනාවත්ත තත්ත්වයකි.
“සර් හොඳට ගහන්න. ගැහුවේ නැතිනම් මුන්ව හදන්න බෑ”
හයක් හතරක් නොතේරෙන කුඩා දරුවන්ව තමාට අවැසි අයුරින් හැඩගස්වා ගැනීමට පහර දෙන වැඩිහිටියන් එසේ කරන්නේ ඔවුන්ගේ වචනයෙන් නම් “දරුවන් නාස්ති වීමට ඉඩ නොදී” හදා ගැනීමටය.
ඔවුනට අනුව හැඳි නොගා හදන හොද්දෙයි නොගහා හදන දරුවාගෙනුයි වැඩක් නැත.
මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය කෙමින් කෙමින් සදාචාරාත්මකව පරිණාමය වන අතරතුර අප කරන්නේ, වත්මනට කොහෙත්ම වැදගත් නැති, කල් ඉකුත් වී, මළකඩා කා ඇති රුවන් වැකි දෙසා බාමින් සමාජයේ දුර්වලම, අසරණම, අහිංසකම කොටස වන අප දරු පරපුර මත තම පීඩනය මුදාහැරීමය.
තමා පරිපූර්ණ මිනිසෙක්ය යන උද්දච්ඡ හැඟීමෙන් යුත් බොහෝ දෙමාපියන්, තම දරුවාට පහර දෙන්නේ තමාගේම අච්චුවක් හෝ තම ෆැන්ටසිය තුළ ජීවත් වන පරිපූර්‍ණ මිනිසෙකු හෝ ගැහැණියක තම දරුවා තුළින් නිර්මාණය කර ගැනීමටය.
ඔවුන් තම දරුවන්ට පහර දෙන්නේ කුඩා කාලයේදී සිය වැඩිහිටියන්ගෙන් ලැබුනු දඬුවම් නිසා තමා හොඳ මනුස්සයෙකු වූ හැටි ගැන පාරම්බාමිනි.
“අපේ තාත්තා අපිට ගැහුවේ බෙල්ට් එකෙන්. අපි අද මේ විදිහට ඉන්නේ තාත්තට පින් සිද්ධ වෙන්න”
කොපමණ සාධාරණීයකරනය කිරීම් ඉදිරිපත් කලද යමෙක් දරුවන්ට පහර දෙන්නේ දරුවාගේ හැසිරීම් තමන්ට රිසි සේ පාලනය කිරීමේ අරමුණින් මිස, මනුෂ්‍ය සංහතියට යහපත් සදාචාරාත්මක ගතිගුණ වලින් හෙබි පුරවැසියෙක් බිහිකිරීමේ අරමුණින් නොවේ.
ජීවිතයේ තමාට මුහුණ දීමට සිදුවන ප්‍රශ්න වලින් එකක් ලෙස සිය කුඩා දරුවාගේ නොමනා හැසිරීම දකින වැඩිහිටියා පහර දීමෙන් දරුවා මෙල්ල කොට, එම ප්‍රශ්නයට සොයන්නේ තාවකාලික විසඳුමක් පමණි.
දීර්ඝ කාලීනව දරුවාට ඉන් ඇතිවන බලපෑම ගැන සිතීමට ඔවුනට උවමනාවක්, හැකියාවක් හෝ කාලයක් නැත.
තමා දරුවන්ට පහර දෙන්නේ ඔවුනට ඇති ආදරය නිසාය යනුවෙන් බොහෝ දෙමාපියන්, ගුරුවරුන් පැවසුවද (නොසලකා හැරිය හැකි තරම් සුළු අවස්ථා ප්‍රමාණයකදී හැර) බොහෝ අවස්ථා වලදී එය මිත්‍යාවකි. පහර කෑම් ලෙස දරුවා මතින් පිටවන්නේ බොහෝ වෙලාවට දෙමාපියන්ගේ එදිනෙදා ජීවිතයේ පීඩනයන්ය.
වෙනයම් කෙනෙකු නිසා හෝ දරුවාගේ වරදක් නිසා ඇති වන කෝපය, කලකිරීම, සිත් රිදීම්, පිළිකුල වැනි හැඟීම්ය.
“මහන්සි වෙලා ගෙදර ආවා විතරයි”
පහර දීම මඟින් බියවද්දා දරුවෙකු තමාට කීකරු කර ගැනීමට උත්සහ කරනා යම් වැඩිහිටියෙක් වේ නම් ඔහු/ඇය පෙන්නුම් කරන්නේ දෙමාපියෙකු වශයෙන් සිය නොඉවසිලිවමත් බවය.
සිය දරුවා සමඟ සහසම්බන්ධයක් ගොඬනඟා ගැනීමට තමාට ඇති නොහැකියාවය.
ගුරුවරයෙකු නම් ඔහු පෙන්නුම් කරන්නේ සිය වෘත්තිය අසමර්ථකමය.
746ce9022c3eee74e4d2bf93b9623e44
මෙම පහර දීම් මඟින් සිදුකරන්නේ දරුවාව තාවකාලිකව පාලනය කිරීමක් පමණකි.
මෙසේ දරුවාගේ හැසිරීම් පාලනය කිරීමට;
  • ශාරීරික වධවේදනා වලට ලක් කිරීම (උදා – වේවැල් වලින් පහර දීම, දණ ගැස්වීම, අතින් පහර දීම, පෙර කාලවලදී ගස් වල බැඳ දිමි ගොටු දැමීම)
  • තර්ජනය කිරීම (උදා – ආයේ කලොත් කටේ මිරිස් දානවා, අඬු කඬනවා, ගෙදරින් එලෝනවා)
  • නිග්‍රහ කිරීම මඟින් ලජ්ජාවට පත් කිරීම (උදා – තෝ වගේ බූරුවෙක්, උඹ මුකුත්ම කරගන්න බැරි නිකමෙක්, උඹ තමා පන්තියේ ඉන්න මෝඩයා) වැනි ක්‍රම භාවිතා කෙරේ.
මෙවන් ක්‍රම මඟින් සිදුවන්නේ දරුවාව බිය වැද්දීම මඟින් තමාට වඩා උසස් අධිකාරී බලයකින් (authoritative figure) පැමිණෙන විදාන කොන්දේසි විරහිතව අනුගමනය කිරීමට පුහුණු කිරීමක් මිස, දරුවා තුළ සැබෑ අවබෝධයෙන් සිදුවන සදාචාරාත්මක ගුණවගාවක් නොවේ (මෙම ක්‍රමය සුනඛයෙකු පහර දී හීලෑ කිරිම හා සමානය)
වරදට හේතුව පහදා දී එය නැවත නොකරන්නට අවවාද කිරීම සහ වරදට දුටු විට මුරුගයෙකු මෙන් පහරදීම එක හා සමාන නොවේ.
පළමු අවස්තාවේ දරුවා වරද තේරුම් ගනියි, ඉන් පසුව එයින් වැළකී සිටියි. දෙවැනි අවස්තාවේ දරුවා පහර කෑමේ බය නිසා හැසීරිම පාලනය කර ගනි.
පළමු ක්‍රමය දුෂ්කරය පළදායකය, දෙවැනි ක්‍රමය පහසුය, තාවකාලිකය.
අධිකාරී බලයෙන්, තාවකාලිකව දරුවාගේ හැසිරීම් පාලනය කල හැකි වුවත් දීර්ඝ කාලීන වෙනස්කම් දැකිය නොහැකිය.
අම්මාගේ ගුටිය නොලැබෙන බවට සහතික වූ විට හොරෙන් සීනි කන කුඩා ළමයා, පොලිසිය නොමැති යැයි අනුමාන කරන පාරවල් වල හිස්වැසුම් නොපළඳා මෝටර්බයිසිකලයේ යන වැඩිහිටියකු බවට පරිවර්තනය වන්නේ මේ හේතුවෙනි.
ඔහුගේ හැසිරීම් තීරණය වන සාධකය වන්නේ අධිකාරී බලයක උකුසු ඇස මිස පුද්ගලාවබෝධය නොවේ.
තමා කරනා වැරැද්දකට දඬුවම් දීමට කෙනෙකු නොමැති විටක ඕනෑම ජඩ වැඩක් කිරීමට නොපැකිළෙන මිනිසුන්ගෙන් පිරි සමාජයක් බිහිවන්නේ මෙලෙසිනි.
mexican-child-abuse-campaig
අප හමුවේ ඇත්තේ සරල පැනයකි.
(බොහෝ විට) ප්‍රසිද්ධියේ කෙරෙන ශාරීරික වධහිංසාවෙන් (වේදනාවට) සහ ලජ්ජාවට පත් කිරීමෙන් දරුවෙක්ව සදාචාරාත්මක ගුණවගාවකින් යුත් යහපත් මානසිකත්වයකින් හෙබි මනුෂ්‍යයෙක් බවට පත් කල හැකිද? නොහැකිද?
මනෝ විද්‍යාඥයන්, අධ්‍යාපන විද්‍යාඥයන් හා දරුවන් සම්බන්ධ පර්යේෂණ කරනු ලැබූ විද්වතුන් නැවත නැවතත් තහවුරු කොට ඇත්තේ මෙවන් පහර දීම් නිසා දරුවා යහපත් හැසිරීම් පෙන්නුම් කරනවා වෙනුවට තවත් දරදඬු හැසිරීම් පෙන්නුම්කරනා බවය.
වැඩිහිටියෙකු වූ පසුව කුඩා කල විදි පීඩාවන් සමාජයට මුදා හරින බවය.
එසේම, විශේෂයෙන් පාසැලේදී ගුරුවරුන් (මොවුනට ගුරුවරු කියා ඇමතීමද ගුරු වෘත්තියට කරනා නිගාවකි) ප්‍රසිද්ධියේ දෙන ශාරීරික දඬුවම් සහ ප්‍රසිද්ධියේ කරනා ලජ්ජාවට පත් කිරීම් නිසා දරුවාගේ පෞරෂත්වයට සිදුවන හානිය සුළුපටු නොවේ.
අපේ මිනිසුන්, බස් එකේ යද්දි කොන්දොස්තරට බයය, ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්‍යාලයකට ගිය විට මුදල් අයකැමිට බයය, ඉස්පිරිතාලයට ගිය විට සාත්තු සේවකට බයය, දොස්තරට බයය, තම ඡන්දයෙන් පත් කරන දේශපාලකයාට බයය.
මෙසේ අධිකාරී බලයෙන් හෙබි පුද්ගලයා ඉදිරියේ දෙකට නැමෙන, ඇඹරෙන, නැට්ට කකුල් දෙක අස්සේ ගහගෙන සිටිනා නිවට කීකරු බයාදු මිනිසුන් නිර්මාණය වන්නේ කුඩා කලදී දෙමව්පියන් සහ විදුහල්පතිවරුන්ගේ වේවැල මඟින් මොට කර දමනු ලැබූ පරපුරක හීන වූ පෞරෂය හේතුවෙනි.
එසේම පීඩනයන් යටතේ තම දෙමාපියන් හැසිරෙන ආකාරය නිරීක්ෂණය කරන දරුවා වැඩිහිටියෙක් වූ පසු එවන් අවස්ථා වලට ප්‍රතිචාර දක්වන්නේද තම දෙමාපියන් ප්‍රතිචාර දැක්වූ විලසටමය.
තමාගේ අණසකට යටත් නොවන දරුවාට පමණක් නොව, බිරිඳට, පෙම්වතියට පවා පහර දෙන සැමියන් සහ පෙම්වතුන් බිහි වීමට ඔවුනගේ ළමා වයසේ අත්දැකීම් බලපාන්නේ මෙලෙසය. එසේම තමාට මුහුණ පෑමට සිදුවන ගැටළු වලට විසඳුම හිංසාව (violence) තුළින් සෙවීමට උත්සාහ කරනා මිනිසුන් බිහිවීමටද ළමා වියේ අත්දැකීම් දැඩි ලෙස බලපායි.
ලෝකයේ දැනටම රටවල් 44 ක දරුවනට, නිවසේදි හෝ පාසලේදි පහරදීම නීතියෙන් තහනම් කොට ඇත (මූලාශ්‍ර 1, 2)
අප රටේද යම් තාක් දුරකට නීති සම්පාදනය කොට තිබුනත්, නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට සමාජය දක්වන්නේ මැළිකමකි.
ඒ බොහෝ විට නීතියේ පිහිට පතන දෙමාපියන් සහ දරුවන් දෙස සමාජය ‘ගුරු දෙවියාට’ එරෙහි වූ ද්‍රෝහියන් සේ දකින නිසාය.
දරුවෙක් බිහි කිරීමට බලාපොරොත්තු වන යම් වැඩිහිටියෙක් වේ නම්, ඔහුට/ඇයට හයක් හතරක් නොතේරෙන දරුවෙකුගේ නොහොබිනා ක්‍රියා දෙස ඉවසීමෙන්, උපේක්ෂාවෙන් බලා හැඟීම් වලට යටත් නොවී බුද්ධිමත්ව වැඩිහිටියෙකු සේ දරුවාගේ අනාගතය ගැන සිතා ප්‍රතිචාර දැක්වීමට නොහැකි නම් ඔහු/ඇය දෙමාපියෙකු වීමට සුදුසු නැත.
දරුවෙකු බිහිකිරීමට සුදුසු නැත !
ඔබ, අනෙකා මත තම පීඩනය පටවන පරපීඩිකයෙකු නම්,
සමාජයට සහ මිනිස් සංහතියට ඔබට කළ හැකි ලොකුම සේවය නම් දරුවෙකු බිහි කිරීම ගැන දෙවරක් සිතා බැලීමයි !
පෙර සඳහන් කල පරිදිම ආදි කාලයේ රුවන් වැකි සිහිකරමින්, කල් ඉකුත් වූ කසිකබල් ආකල්ප කරේ තියාගෙන සිය දරුවන් මත හිංසාව පතුරවන වැඩිහිටියෙකු නම් මින්පසු සිය දරුවාට පහර දීමට සිය අත හෝ වේවැල උස්සන විට කරුණාකර මේ වදන සිහි කැඳවා ගන්න,
ඔබේ දරුවා මිනිස් දරුවෙකු මිස වහු පැටියෙකු නොවේ.
කෙවිට භාවිතා කරන්නේ හරකුන් දැක්කීමට මිස, දරුවන් කීකරු කිරීමට නොවේ.
ඔබේ දරුවාට හරක් පැටියෙකු ලෙස නොව, මිනිස් දරුවකුට සේ සලකන්න.
වරදට කණ පැළෙන්න පහරදෙනවා වෙනුවට, වරදට හේතුව පහදා දෙන්න.
එවිට ඔහු වැඩිහිටියෙකු බවට පත් වූ පසු අණට කීකරුවන හරකෙක් බවට නොව,
බුද්ධියෙන් හරි වැරැද්ද තීරණය කරන බුද්ධිමත් මිනිසෙකු බවට පත් වනු ඇත.

ආදරය විඳවන මිනිස්සු

අපට තියෙන්නේ ආදරය නිසා විනාශ වෙන, වෛරය නිසා රැකෙන සංස්කෘතියක්ය. අප ජීවත් වන්නේ ආදරයට වැටකඩොළු නොදමා සංස්කෘතිය ආරක්ෂා කර ගන්නට බැරි බව සිතනා සමාජයකය.
ආදරය කිරීමෙන් විනාශ වී යා හැකි සදාචාරයක් රැකීමට නිසා ආදරයේ බෙල්ල මුලින්ම කපලා යන්නට උරචක්‍රමාලයක් සංස්කෘතිය විසින්ම පළඳා ඇත්තේ ඒ නිසාය.
සංස්කෘතිය විසින් ආදරයට ඒ උරචක්‍රමාලය දමන්නේ ආදරයේ උපන්ගෙයි සිටමය.
ඒ මිනිස් සිතකට දැනෙනා ආදරය ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස ලිංගිකත්වය මත බෙදා වෙන්කිරීමෙනි. පුරුෂ ලිංගික ශරීරයකට හිමිවන ආදරය ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස ස්ත්‍රී ලිංගික ශරීරයකට අහිමි කිරීමෙනි.
අප සංස්කෘතිය තුළ ස්ත්‍රී ශරීරයකට දැනෙන ආදරය පිරිමියෙක් වෙත ප්‍රකාශ කිරීම තරමක් ‘අසාමාන්‍ය’ ගනයට වැටෙන වැඩක්ය. තරුණියක් තමාට දැනෙන ආදරය ප්‍රකාශ කිරීම වෙනුවට ඇය තමා වෙත ආදරය ඉල්ලාගෙන තරුණයෙක් එන තෙක් නිහඬව බලාගෙන සිටිය යුතුය.
තමාගෙන් ආදරය පතාගෙන එන පළමු තරුණයක් කිහිප දෙනාගෙන් කෙනෙක් තමාගේ ජීවන සහකාරයා ලෙස තෝරාගැනීම හැර වෙනත් විකල්පයක් තරුණියකට නැත. ඇරත්, ආදර සබඳතාවයක් නැවැත්වීම හෙවත් බූට් තැබීමද පුරුෂ ලිංගික මනසකින් සිතනා සමාජය සමාන කරන්නේ ද්‍රෝහිකමකටය.
තරුණයන් දෙතුන් දෙනෙකුට වඩා ආදරය කල තරුණියකට ඉබේම ‘අතින් අත ගිය බඩුවක්’ වැනි ලේබලයක් වදින නිසා කුමන හෝ අත්තක හැකි ඉක්මනින් එල්ලීමටය තරුණියකට සිදුවන්නේ.
කාලයක් ආශ්‍රය කිරීමෙන් එකිනෙකා හඳුනාගෙන සබඳතාවයේ අනාගතය ගැන තීරණය කිරීම අපේ සංස්කෘතිය නොවේ. පිරිමි යෝජනාවකින් පටන් ගන්නා ආදර සබඳතාවය සෘජුවම විවාහය ඉලක්ක කරගෙන සිදුවිය යුත්තකි.
ඔවුන් එකිනෙකාගේ ගැලපීම් නොගැලපීම් හඳුනා ගැනීම පසෙක තබා මුලින්ම කල යුත්තේ අනාගතයේ සිදුවීමට නියමිත විවාහයකට දෙපාර්ශවයේ දෙමාපියන්ගේ අවසරය පැතීමය.
එතැන් පටන් ආදරවන්තයන් හමුවන සෑම අවස්ථාවක්ම පාහේ දෙමාපිය අවසරය ඇතුව සිදුවිය යුතුය. දෙමාපියන්ගේ අවසරය ඇති හෝ නැති ආදර සබඳතා වල දෙමාපිය දැනුවත්කමින් තොරව සිදුවන හමුවීම් වැටෙන්නේ අසම්මත හැසිරීම් ගනයටය.
සතියකට වරක් දෙවරක් වැඩිම වුනොත් පැය දෙකකට තුනකට සීමා වන එම අසම්මත හමුවීම් බොහෝ විට සිදුවන්නේ චිත්‍රපට ශාලාවක් තුළය. නැතහොත් මල්වත්තක, බස් හෝල්ට් එකක, බස් රථයක පසුපස සීට් එකකය.
11063773_494098310759287_6199304762948078073_n
එහිදී සිදුවන කතාබහද සීමා වන්නේ විවාහ මංගල උත්සවය සැලසුම් කරන්නට, නොගැලපෙන කේන්දර, දෑවැදි, දෙමාපිය ප්‍රශ්න සාකච්ඡා කිරීමටය. එකිනෙකා හඳුනා ගැනීමක්, විවාහයෙන් පසු ජීවිතය සැලසුම් කිරීමට ඉඩක් හෝ කාලයක් ආදරවන්තයන් සතුවන්නේ නැත.
එපමණක් නොව, තරුණ යුවලකට තම ප්‍රියයාගේ අතින් පවා අල්ලන්නට වෙන්නේ මුලු සමාජයටම හොරෙන්ය. සමාජයේ වැඩිහිටියන්ගේ, සිකියුරිටි ගාඩ්ලගේ රැවුම් ගෙරවීම් වලට යටත්වය. කම්මුල් සිපගැනීමක් පවා වැටෙන්නේ සමාජය විසින් නැහැදිච්ච යයි සම්මත හැසිරීමකටය.
අප සමාජයට අනුව අත් පටලවාගෙන ආදරය විඳිනා යුවලක් යනු සදාචාරයට කෙළවන අසික්කිත ජීවීන් දෙදෙනෙකි. පන්සල්, පල්ලි, නිදහස් චතුරශ්‍රයන් වැනි පරම ශුද්ධ වූ දේ ඔවුන්ගෙන් රැකගත යුතු යැයි සමාජය සිතන්නේ ඒ නිසාය.
12227603_10153775488694883_6885230220747649373_n
අපේ සංස්කෘතියේ ආදරයට පුද්ගලිකත්වයක් නැත. ආදරය තුළ ලිංගිකත්වයට ඉඩක් නැත. අප සංස්කෘතිය හොයන්නේ සුදු සළුවකින් එතූ ආදරයකි. පතන්නේ රාගයෙන් තොර ප්‍රේමයකි.
ඒ ආදරය තුළ ඉඩම් ගනුදෙනු, කේන්දර, පට්ටම් වලට ඉඩ තිබුනද සිපගැනීම්, වැළඳගැනීම් වලට ඉඩ නැත.
අප සංස්කෘතියට අනුව තමාගේ ආදරවන්තයා සමඟ ලිංගික ක්‍රියාවල යෙදෙන්නේ වල් බැල්ලියන්ය. තම ආදරවන්තියව කාමරයකට එක්කන් යන්නේ ඇයට ආදරය නොකරන ගණිකාවක් සේ ඇයට සලකන සල්ලාලයන්ය.
ඒ අතින් ගත් කල ආදරවන්තයන්ට තම තමන් එකිනෙකා හා කොපමණ අදහස් අතින් ගැලපෙනවාද, ලිංගික වශයෙන් ගැලපෙනවාද කියා දැනගැන්මට ක්‍රමයක් නැත.
මන්ද, ආදරය යනු විඳින්නට තේරුම් ගන්නට තිබෙන දෙයක් නොව සීමා මායිම් වැටකඩොළු වලට සිරවී විඳවන්නට ඇති දෙයක් බවට අප සංස්කෘතිය පත් කොට ඇති නිසාය.
ඒ අතින් විවාහය යනු හොඳ අතට හැරේ යැයි සිතමින් තම ජීවිත ඇපයට තබා අල්ලන්නට සිදුවන ඔට්ටුවකි.
එකිනෙකා ඇසුරු කොට තේරුම් ගැනීමට නිදහස අහිමි වූ ආදරවන්තයන් එකිනෙකා සැබවින්ම හඳුනාගන්නේ විවාහ වූ පසුය.
මන්ද විවාහයට පෙර අපට එකිනෙකා මානසිකව සහ ලිංගිකව හඳුනා ගන්නට තිබෙන අයිතිය සමාජය සහ සංස්කෘතිය විසින් අහිමි කරනු ලැබූ නිසාය. එවිට තම සහකරුවාව/සහකාරියව හඳුනාගන්නා ඔවුන් සැබවින්ම දකින්නේ තමා ප්‍රේමවන්තයන්ව සිටි කාලයේ දුටු චරිතය නොවේ.
අවසනයේ අපට උරුම වන්නේ නිරස, දුක්ඛිත, එකෙන්කා නුරුස්සන විවාහ ජීවිතයන්ය. ඒවා ගෙවන්නේ බොහෝ විට දරුවන්, දෙමාපියන්, සමාජය, රැකියා වැනි දේ හේතුකොටගෙන මිස තම සහකරුවා/සහකාරිය ගැන සිතේ තිබෙනා ආදරයක් මුල් කොටගෙන නොවේ.
සැබවින්ම අපේ සමාජය, සංස්කෘතිය තුළ ආදරයට ඉඩක් නැත. විවාහයට පෙරත් නැත. පසුත් නැත.
මෙපමණ සීමා සහිතව සිදුවන නොගැලපෙන විවාහයන් වලදී පවා සමාජය විසින් දික්කසාදයටවත් පිළිගැනීමක් නැත. අප සමාජය දික්කසාදය පවා සලකන්නේ මිනිස් ජීවිතයක ආපසු හැරවිය නොහැකි පරාජයක් ලෙසය. නොමැකිය හැකි කළු සලකුණක් ලෙසය.
අපේ සංස්කෘතිය මෙයයි. අපේ සංස්කෘතිය තුළ ආදරයට දී තිබෙන තැන මෙයයි. අප සංස්කෘතිය විසින් ආදරය මත පළඳා ඇති උරචක්‍රමාලය මෙයයි.
ප්‍රසිද්ධියේ වෛර කිරීමට වඩා ආදරය කිරීමට ඉඩ ලැබෙන දිනයක් උදාවන තුරු, කුඩා දරුවන් ඉදිරියේ කුණුහරප කියමින් රණ්ඩු වීමට වඩා එකිනෙකා සිප වැළඳ ගැනීම පිළිගන්නා වැඩිහිටි සමාජයක් බිහිවන තුරු මිනිසුන් වශයෙන් අපට ආදරය සැබවින්ම විඳීමට ඉඩක් නොලැබෙනු ඇත. ආදරයට ඉඩ නැති වෛරයට ඉඩ ඇති සංස්කෘතියකින් කුමන පලක්ද?
ආදරය කිරීමට නිදහසක් නැතිනම්, ආදරය විඳීමට නිදහසක් නැතිනම්’ලෝකෙන්ම උතුම්ම එක’ නැමති ලේබලය ඇලවූ සංස්කෘතියක් වුවද ආරක්ෂා කිරීමෙන් පලක් නැත.

මම ගණිකාවක් නෙමේ; ලිංගික බඩුවක්. අවුල්ද?

මනුෂ්‍යයයෙකු සුළු දිය පහකරන්නේ සිට ගෙනද නැතිනම් ඉදගෙනද යන්න මත එම තැනැත්තාව උසස් හෝ පහත් ලෙස වෙන් කිරීම ඉතාමත් ප්‍රාථමික බෙදීමක් යැයි බ්ලොග්කරු විශ්වාස කරයි.  යමෙක් උසස් හෝ පහත් යැයි වෙන කළ යුතු වන්නේ එම තැනැත්තාගේ ක්‍රියාවෙන් මිස උත්පත්තිය අනුව නොවේ.

එය එසේ වුවත් ලෝකය කෙතරම් දියුණු යැයි සැළකුවත්, ඈත අතීතයේ සිට වත්මන දක්වාම; තවමත් ලෝකයේ ආර්ථිකය සහ පරිපාලනය සහමුළින්ම පාහේ හසුරුවන්නේ පිරිමියා විසිනි. මෙම කාරණාව ඉතාම හොඳින් තෙරුම් ගෙන ඇත්තේ වෙළඳ ප්‍රචාරකයන්, අලෙවිකරුවන් සහ ඔවුන් විසින් හසුරුවන ලබන (ජඩ) මාධ්‍ය විසිනි. පුරුෂයා සහ පුරුෂ ලිංගය පිනවීම මූලිකවූ වෙළඳ පොළ හැසිරෙන අන්දම පිළිබඳ හසල දැනීමක් ඇති මොවුහු ඉතා සූක්ෂ්මව සහ කල්පනාකරීව තම පණිවිඩය ස්ථානගත කිරීමට දනිති.

මෙහිදි බොහෝ විට සිදුවන්නේ කාන්තාවක (හෝ පුරුෂයෙකුව) මනුෂ්‍යයෙක් ලෙස ස්වභාවික තත්ත්වයෙන් සැළකීම වෙනුවට විරුද්ධ ලිංගිකයන් හට සිය ලිංගික සතුට ලබා ගැනීමේ මෙවලමක් (object) ලෙසට ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමයි (objectification). මෙම ලිංගික මෙවලම්කරණය (sexual objectification) මඟින් පිරිමියා හට කාන්තාවගේ කැමැත්ත ඇත්තේ මෙවැනි පිරිමියෙකුට යැයි ඒත්තු ගන්වති (“No woman ever says no to Winchester”), කාන්තාව හට පිරිමියාගේ කැමැත්ත ඇත්තේ මෙවන් කාන්තාවකටයැයි ඒත්තු ගන්වති.

පෙර පැවසූ ලෙසින් වෙළඳ පොළ ප්‍රධාන ලෙසම හැසිරෙන්නේ (සහ හසුරුවන්නේ) පිරිමියා පිනවීමට බැවින් “බොහෝ විට” ඔවුනගේ ප්‍රචාරණ ව්‍යාපෘති වල මෙසේ ලිංගික මෙවලමක් බවට පත් වන්නේ කාන්තාවයි.
මෙයට සරල උදාහරණ ලෙසින් පසුගිය සමයේ අතිශයින් ජනප්‍රිය වු බටහිර ගීත වල රූප රචන (සහ පද රචනා) සළකා බලන්නැයි මම ඔබෙන් ඉල්ලමි. රොබින් තික් ගේ “Blurred lines” (youtube නැරඹුම්: මිලියන 395) , නිකි මිනාජ් ගේ “Anaconda” (youtube නැරඹුම්: මිලියන 470), ජෙනිෆර් ලෝපෙස් ගේ “Booty” (youtube නැරඹුම්: මිලියන 138)  සහ පිට් බුල්ගේ බොහොමයක් සිංදු මඟින් කාන්තාවගේ නිරුවත සහ ලිංගිකත්වය සිල්ලර ලෙසින් අලෙවි කරන ලදි. මෙම රූප රචනා youtube මඟින් තමා වයස 18 වැඩි බවට දැක්වීමෙන් ඕනෑම කෙනෙකුට නැරඹිය හැකි නිසා, පරිපූර්ණ කාන්තා ශරීර සහ පහත් ලිංගිකත්වය මඟින් නව යොවුන් වියේ පසුවන දරුවනගේ මනසට ලබාදෙන පණිවිඩයද සුබදායක නැත.

(බ්ලොග්කරු විශ්වාස කරනා ලෙසට නිරුවත සහ ලිංගිකත්වය යනු මහා රාත්‍රියේ බිංගෙයක් ඇතුලේ මුළු ලෝකයටම හොරෙන් සැඟවිය යුතු, මඩෝල් දූවේ ඉස්කෝල මහත්තයා මෙන් මඟ හැර ගිය යුතු මහා කුණුහරපයක් නොවේ. එහෙත් එය කලාව, සංගීතය, වෙළඳ ප්‍රචාරණය සහ ක්‍රීඩාව වැනි සෑම දෙයකටම සම්බන්ධකරගෙන බලෙන් ඔබ්බවා උත්කර්ෂයට නැංවිය යුතු මහා මැජික් එකක්ද නොවේ.)

මෙම මානසික බලපෑමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් යෞවනියන් විසින් පරමාදර්ශී ශරීරය සහ ගතිගුණ හිමි ඇත්තිය වීමට උත්සාහ කරන අතර යෞවනයින් විසින් එවන් කෙනෙකු සිය පෙම්වතිය සේ සොයයි. එම පරමාදර්ශී සුරූපී, කාමුක චරිතය වීම යෞවනියකට ජයග්‍රහණයකි. එවන් යෞවනියක් පෙම්වතියක් කරගැනීම යෞවනයෙකුට ජයග්‍රහණයකි.

ඇමරිකාවේ දරුවන් ආශ්‍රිතව තමන් වයසින් වැඩුනු පසු නියැලීමට අපේක්ෂා කරන රැකියාවන් සම්බන්ධව කරණ ලද සමීක්ෂනයකදී, වයස 10 අඩු දරුවන් ස්ත්‍රී සහ පුරුෂ වෙනසකින් තොරව එක හා සමාන රැකියා සඳහන් කරන ලද අතර,  වයස 13 ~ 18 කාණ්ඩයෙන් ගැහැණු දරුවන්ගෙන් වැඩි ප්‍රතිශතයක් නිරූපණ ක්‍රේෂ්ත්‍රය තම සිහින රැකියාව ලෙසින් සළකුණු කරද්දි පිරිමි දරුවන්ගෙන් වැඩි පිරිසක් ක්‍රීඩා කේෂ්ත්‍රයට අදාල රැකියාවක යෙදීම තම කැමැත්ත ලෙස දක්වන ලදි.

වෙනත් සමීක්ෂණයක දැක්වුනේ කුඩා දැරියන් දස දෙනෙකුගෙන් සත් දෙනෙකු (7/10) විද්‍යා විෂය ප්‍රිය කළත් ඔවුන්ගෙන් සැබෑ ලෙසම විද්‍යාව හදාරන්නේ දස දෙනෙකුගෙන් දෙදෙනෙකු බවයි (2/10).  එසේ පැවසීමට හේතුව ලෙසින් ඔවුන් දක්වන්නේ මාධ්‍ය මඟින් විද්‍යාඥයන් ලෙස බොහෝ විට දක්වන්නේ පිරිමි චරිත නිසා විද්‍යාව “පිරිමින්ගේ දෙයක්” (boys thing) ලෙස සළකන බවයි.

පිරිමියා ප්‍රියකරන්නේ මෙවැනි කාන්තාවන් යැයි මාධ්‍ය මඟින්ම උගන්වන සිහින් සිරුරැති, පිරිණු පියයුරු ඇති, පුළුලුකුලක් ඇති කාන්තාවන් උදේ හවා මාධ්‍ය මඟින් පොදු සමාජයේ මනස වෙත දමා ගසමින් සිටිති. විද්‍යාවෙන් වෙන්වී යන යෞවනියන් සිය පරමාදර්ශී චරිත (role models) බවට පත් කරගන්නේත්, සිහින කුමරියන් කරගන්නේත් මාධ්‍ය මඟින් දමා ගසන මෙම ප්‍රතිරූපයන්ය (“තරු”).

මෙම “තරු” මාධ්‍ය ඉදිරියට පැමිණ තම ශරීරයන් තමාට අවැසි අකාර වලට භාවිත කිරීමේ නිදහස (choice) සහ එලෙස භාවිත කිරීමේ අරුමය විස්තර කරයි. මෙම සුළුතර පිරිසගේ කතා මාධ්‍ය මඟින් අසා සිටින බහුතරයක් වන සාමාන්‍ය යෞවනියන්ද සිහින මවන්නේ ඔවුන් සේ නිදහස් වන්නටය. තමාගේ ශරීරය තමාට ඕනෑ සේ පාලනය කරන්නටය.

පොදු සමාජය විසින් සිය සාර්ථකත්වය තිරණය කෙරෙන ප්‍රධානතම මිම්මක් ලෙස තම ශරීරය භාවිත කරන සහ මෙය මෙසේ යැයි ප්‍රචාරක ව්‍යාපෘතීන් මඟින් මනසට කාවද්දන සන්දර්භයක් තුළ යෞවනියෝ ස්ව කැමත්තෙන්ම එම ගෞරවය සහ සැලකිල්ල ලබා ගැනීමට තමා ලිංගික මෙවලමක් ලෙස විරුද්ධ ලිංගිකයින්ට ඉදිරිපත් කිරීමට පෙළඹෙති සහ එය ලඟා කර ගැනීමට මහන්සි ගනිති. ආලේපන තට්ටු පිට තට්ටු මුහුණේ උලන්නේ එබැවිනි, (බටහිර රටවල) ප්ලාස්ටික් සැත්කම් මඟින් ඇහිබැමි, දෙතොල්, පියයුරු, නිතඹ වැනි ශරීරාංග වෙනස් කරගැනීමට තරුණියන් පෙළඹෙන්නේ මෙහි ප්‍රතිපල ලෙසිනි. මාධ්‍ය මෙහෙයවන්නන් විසින් නිර්ණය කරන ලද පරිපූර්ණ ශරීර (perfect body) තමා සතු නොවීම නිසා බටහිර රටවල යෞවනියෝ මානසික රෝග වලටද ලක් වෙති.

මේ නිසා පොදු සමාජය තුළ ගැහැණියකට වත්මනේ සැලකිලි සහ අවදානය ලබා දෙන්නේ ඇයගේ අනන්‍යතාව, ගතිගුණ, අධ්‍යාපනය, ආකල්ප, ජයග්‍රහණවලට අනුව නොව ඇයගේ ශරීරය මඟින් විරුද්ධ ලිංගිකයින්ගේ ඇස් පිනවීමට ඇති හැකියාවටය. පෙර ලිපියකින් පැවසූ පරදි කිසිදු සුවිශේෂි කලා හැකියාවක් නොමැති කිම් කාඩැශියන් බටහිර සමාජය තුළ “චරිතයක්” එසේත් නොමැතිනම් “තරුවක්” වන්නේ මේ සන්දර්භය තුළය.

තම නිදහස ගැන පරම්බාන එම “තරු” වෘතිමය ලෙස සිය ලිංගිකත්වය විකුණති. වෙළඳ ප්‍රචාරණ වැඩසටහන් වලට පෙනී සිටිති, වෙළඳ සන්නාම ප්‍රවර්ධකයන් (brand ambassadors) වෙති , මුදල් උපයති, සුඛෝපභෝගී ජිවිත ගත කරති. සරලවම ඔවුන් විසින් කරනු ලබන්නේ ඔවුන්වම ලිංගික මෙවලම් සේ භාවිත වන සමාජ ක්‍රමයක මිලියන ගණනින් කෙරෙන ව්‍යාපාර වලට සිය කැමැත්තෙන්ම තමාවම විකිණීමයි.
එක් අතකට ඔවුන් අත්විඳින්නේ සිය ශරීරය තමාට ඕනෑ විදිහට භාවිතා කිරීමේ (විකිණීමේ) පුද්ගල නිදහසයි (personal choice) .

“පුද්ගල නිදහස” පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීමේදි ඉන්දියාවේ දීපිකා පෝඩුකෝන් නම් නිළිය විසින් “වෝග්” ආයතනය වෙනුවෙන් සිදු කළ “My Choice” (මගේ නිදහස) ව්‍යාපෘතියට ඔබගේ අවදානය යොමු කිරීමට මම කැමැත්තෙමි. කාන්තාවන් 99 දෙනෙකු තමන්ගේ අයිතිය හෝ නිදහස පිළිබඳව විවිධාකාරයෙන් දක්වන අදහස් සමූහයක එකතුවක් “My Choice”  විඩියෝවෙන් දැක්වේ.

මෙම ව්‍යපෘතිය තුළ (මෙම ලිපියේ ඉහළින් දක්වු පරිදි) දීපිකා පොදුකෝන් විසින් විස්තර කරණු ලබන්නේ ඇයගේ නිදහසයි, ඇයගේ අයිතියයි (#mychoice).

දීපිකා පොදුකෝන් හට කියවන්නට ලියාදෙන පිටපතේ ඇති පරිදි, ශරීරය නිරාවරණය කර ගැනීම හෝ ආවරණය කර ගැනීම ඇයගේ අයිතියයි (#mychoice), කවුරුන් සමඟ ලිංගිකව එක්වන්නේද නැතිද යන්න ඇයගේ අයිතියයි (#mychoice), විවාහ වීම හෝ නොවීම ඇයගේ අයිතියයි (#mychoice).

ගැහැණියක වේවා පිරිමියක වේවා කවරෙකුගේ පුද්ගල නිදහස හෝ අයිතිය පිළිබඳව කිසිදු විවාදයක් හෝ ප්‍රශ්නයක් බ්ලොග්කරුට නැත. ප්‍රශ්නය වන්නේ දීපිකාලා පවසන “මගේ නිදහස” සහ සැබෑ ඇගේ ” මගේ නිදහස” යන දෙක එකක්ද යන්නයි. සැබෑ ඇයට ඇති මූලීකම ප්‍රශ්නය විවාහයට පිටින් ලිංගිකව එක්වීමට නොහැකිවීම, ඕනෑම වේලාවක ගෙදරට පැමිණීම, ඕනෑම කෙනෙකු සමඟ යහන් ගතවීමට වඩා, තමාව ලිංගික මෙවලමක් (sex toy) ලෙසින් නොව, යන්ත්‍රයක් (washing machine, cooker) ලෙසින් නොව, වෙළඳ භාණ්ඩයක් (show room material) ලෙසින් නොව හැඟීම් දැනීම් ඇති තවත් එක් මනුෂ්‍යයෙකු ලෙසින් පිළිගැනීමක් ලැබීමයි.

එසේම දීපිකාලා දැන හෝ නොදැන ඉටු කරමින් සිටින්නේ ඇයව මෙහෙයවන මාධ්‍ය මුදාලිලාගේත්, අලෙවිකරුවන්ගේත් “My Choice” එක මිස දිනපතා දුක් විදිවිදින සැබෑ ඇගේ “My Choice” එක නොවන බව බ්ලොග්කරුගේ පුද්ගලික අදහසයි.

සිය පුද්ගලික දේශපාලන අරමුණු ඉටුකරගැන්ම උදෙසා අමු අමුවේ පෙනී සිටීම (කඩේයාම), සිය රටේ ජනතාවගේ කඳුළු ඔවුන්ටම විකිණීම, නීති විරෝධී ව්‍යාපාර මඟින් සරි කරගත් කළු සල්ලි සුදු කර ගැනීම, මුදල් උදෙසාම අවර ගණයේ නිර්මාණ විකාශනය කරමින් රසාඥතාවන් මොට කිරීම යන කරුණු වලට දැනටමත් වගකිව යුතු අසික්කිත ශ්‍රී ලාංකික ජඩ මාධ්‍යයන්ද ක්‍රමයෙන් ප්‍රේක්ෂක අවදානය ලබා ගැනීමේ පහත් උපක්‍රමයක් ලෙසින් කාන්තා නිරුවත විකීණීමද ආරම්භ කොට තිබෙනු ඉතාම මෑතකදි බ්ලොග්කරු විසින් කරණු ලැබු නිරීක්ෂණයක් (බ්ලොග්කරු රූපවාහිනි රසිකයෙකු නොවන නිසා පෙර සිදුවීම මඟහැරී යන්නට ඉඩ තිබේ.)

මෙම ක්‍රියාව සිදුවන්නේ වැඩසටහන් ඉදිපත් කරන්නියන් හට කලවා නිරාවරණය වන පරිදි කෙටි ඇදුම් අන්දවා ඔවුන් අසුන් වල හිදුවා කලවා වඩ වඩාත් නිරාවරණය වන පරිදි කැමරා කෝණයන් ලබා ගනිමින් ඉතාමත් සිල්ලර මට්ටමිනි. මෙය වරක් දෙවරක් සිදුවන්නක් නොවන් සිතාමතා සතිපතා සිදුවන්නක් බව බ්ලොග්කරුගේ නිරීක්ෂණයයි. උදාහරණ ලෙසින් “Derana Music Online (Yureni)”, “Derana Tea Party with Nehara”, “Hiru TV Niro and the Stars” වැනි වැඩසටහන් දැක්විය හැකිය.

සමහරක් විට මෙම වැඩසටහන් වලට ලිංගිකත්වය උලුප්පමින් පෙනී සිටිම වෙනුවෙන් යුරෙනී නොශිකාට, නෙහාරා පීරිස්ට හෝ නිරෝෂා පෙරේරාට අදාල නාලීකාවලින් ගෙවන්නේ ඉතා ඉහළ මිළක් වන්නට පුළුවන. සමහරක් විට යුරේනී, නෙහාරා හෝ නිරෝෂා එසේ පෙනී සිටින්නේද එය දැන දැන ඒ පිළිබඳව හොඳ අවබෝධයකින් වන්නටද පුළුවන. එනයින් බලන කළ එහි සිදුවන්නේ වෙළඳ පොළේ සිදුවන වෙළඳ ගණුදෙනුවකි.
සරලවම පවසන්නේ නම් තමන්ගේ කලවා හෝ යටි ඇදුම ලෑල්ලේ දමා විකිණීම;

  • යුරේනීගේ choice එකකි “My Choice”
  • නෙහාරාගේ choice එකකි “My Choice”
  • නිරෝෂාගේ choice එකකි “My Choice”

එම “තරු” වල “My Choice” ගැන බ්ලොග්කරුට විවාදයක් හෝ තර්කයක් නැත. ඔවුන්ද කෙසේ හෝ ජීවත් විය යුතුය.

යුරේනී, නෙහාරා හෝ නිරෝෂාගේ කලවා ලෑල්ලේ දමා විකුණා (ජඩ) මාධ්‍යක් මඟින් මුදල් හම්බකර ගැන්මට බ්ලොග්කරු එරෙහි වන්නේ,  පිරිමියාගේ පුරුෂ ලිංගයට ලේ කාන්දු වීම පිණිස ගැහැණිය හසුරුවා, ඇය ලිංගික මෙවලමක් බවට පත් කර තිබීමේ පදනමිනි, මෙම “තරු” තම පරමාදර්ශ කරගෙන විද්‍යාව අතහැර අවිද්‍යාව වැළඳගන්නා දැරියන් පිළිබඳව උපන් සංවේගයෙනි.

විද්‍යාව අතහැරීම හෝ අවිද්‍යාව වැළඳ ගැනීම එම දැරියන්ගේ “My Choice” එකක් බව පිළිගැනීම හැර වෙනින් “choice” එකක් අවසානයේදි බ්ලොග්කරුට ඉතිරිවී නැත.

ලිව්වේ – මාලන් සහ ජේමිස් බණ්ඩා

චෙස්ටර් ගැන කතාවක් නොවේ

දැන් මෙහෙමයි කතාව.

චෙස්ටර් මැරුනනේ.
මට නම් අවංකවම මේ මරණය දැනුනා.
ලින්කින් පාර්ක්ලගේ hybrid theory ඇල්බම් එකේ ඉඳල ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ඉඳලම මම චෙස්ටර්ගේ නිර්මාණ රසවින්දා.
කලාකරුවන්ගේ මරණ අතරින් මයිකල් ජැක්සන් මැරුණයින් පස්සේ දැනුනේ චෙස්ටර්ගේ මරණය.
මට වගේම සෑහෙන දෙනෙක්ට මේ සිද්ධිය ඔය විදියටම දැනෙන්න ඇති.
ලංකාවෙ වගේම මුළු ලෝකයේම රසික රසිකාවියන්ට.

ඔය මරණයත් එක්කම හැම මගුලකටම දෙපැත්තට බෙදිලා නටන බුකිවාසීන් ආයේ නටන්න ගත්තා.
පිරිසක් මේ මරණය ගැන දුක ප්‍රකාශ කරද්දි තවත් පිරිසක් මේ මරණය උපහාසයට ගත්තා

“චෙස්තර බෙනින්තර මැරිලලු නේද?”
“ලින්කින්පාර්ක් එක තියෙන්නේ කොහේදැයි අයියේ?”
“පාක් එකට අල්ලපු ගෙදර ඇන්ටිගේ සාරියෙන් එල්ලිලා තියෙන්නේ”
“ලින්කින් පාර්ක් එකෙ ගස් වලට වතුර දාපු එකා මලාලු ඊයේ”

ඔය චෙස්ටර් කියන ‘මනුස්සයා’ මැරුණ වෙලේ සමහරු ඒක උපහාසයට ගත්ත විදිය.
ඔය වගේ බුකිවාසීන් දාපු සමහර ‘කිංඩි’ ඉතින් සීමාව පැන්න ඒවා කියල මටත් හිතුනා.
සමහර විට චෙස්ටර් ගැන මම පොඩි එකෙක් කාලෙ ඉඳල හිතේ ලොකු රසිකත්වයක් තිබ්බ නිසා වෙන්න ඇති. සමහර විට විෂාදයට ගොදුරු වුන රෝගීන් ගැන මම ගොඩාක් සංවේදී නිසා වෙන්න ඇති.
සමහර විට තමාට තියෙන එකම විකල්පය සියදිවිනසා ගැනීමය කියන තැනට මනුස්සයෙක් පත් වෙන එක ගැන සෑහෙන අවබෝධයක් තියෙන නිසා වෙන්න ඇති.
එහෙම තත්වයට පත් වෙන මනුස්සයෙක් ගැන දැඩි සහකම්පනයක් මගේ හිතේ මොනයම් හේතුවකට හරි පැලපදියම් වෙලා තියෙන නිසා වෙන්න ඇති.

ඒත් ඉතින් අවුලක් නෑ. අවුලක්ම නෑ.
මම කැමති විදියේ දේවල් විතරක් නෙමේනෙ මිනිස්සු කියන්න ඕන.
ඕනම මගුලක් උපහාසයට ගන්න එක ඉතින් ඒ ඒ අයගේ නිදහස (විදෙස් රටක මෙහෙකාරකම් කරන කාන්තාවක් අන්ත අසරණ අඩියට වැටිලා කේන්තියෙන් මොර ගහන අවස්ථාවකුත් ආතල් ලෝකයක් කරගෙන කැච් ෆ්‍රේස් හදාගත්ත බුකි වාසීන්නෙ ඉතින්. මේව නම් මොනවද?)

මනුස්සයෙක්ගේ මරණයට පවා කිංඩි දැමීමේ නිදහසට මම ගරුකරනවා. ඒ අයිතිය මම පිළිගන්නවා.

හරි. දැන් තමයි මම කියන්න හදන කතාවට එන්නෙ.

මේ කතන්දර දැක්කාම මට එකපාර ඔලුවට ආවේ මෙහෙම දෙයක්.
“මේ මැරුණ මනුස්සයා වෙනුවට මුං සංවේදී වන පොරක් මැරිලා මම ඔහොම කින්ඩි දැම්ම නම් මුන් මොනව නොකියයිද?”

හොඳම උදාහරණයකට ගන්න පුළුවන් මේ අය කරේ තියාගෙන ඉන්න ආගමික නායකයෙක්ව.
මට මතකයි මීට අවුරුදු දෙකකට විතර කලින් මම මහනායක කෙනෙක් ගැන පෝස්ට් එකකදි ඔහුගේ නම අගින් ස්වාමින්වහන්සේ කියල නොදැම්මා කියල බුකිය ඇවිලුන හැටි.
දැන් ඉතින් තත්වය ටිකක් වෙනස් (කාලය මැවු වෙනසක් අරුමේ)
පොයින්ට් එක තමා.
නම විතරක් කිව්වා කියල අච්චරම මේ අය සංවේදි වෙලා බබ්බු ටිකක් වගේ නැටුවා නම්, ඔය මහනායක කෙනෙක් හරි, රහත් වෙලා හිටියය කියල සැලකෙන මෑත ඉතිහාසයේ ජීවත් වුන පොරක් ගැන හරි, කොටින්ම මේ අයගේ ආගමික නායකයන්ගේ මරණය ගැන හරි, ඔය විදියට උපහාසයෙන් කතා කලා නම් මේ අයට ඒ දේ ඉවසන්න තරම් පරිනතභාවයක් තියෙයිද කියන කතාව.

 ගොඩක් දෙනෙක් ආදරය කරන මනුස්සයෙක් මිය ගියාම කින්ඩි දාන්න පුළුවන් නම් මේ අය තමාගේ “උත්තමයො” කියල හිතන් ඉන්න පොරවල් ගැන දාන කින්ඩි දරා ගන්න බැරි ඇයි?

ගායකයෙක් හා ආගමික නායකයෙක් සමාන කරනවා නෙමේ. ආ සොරි. ගායකයෙක් හා ආගමික නායකයෙක් සමාන කරනවා තමා.
චෙස්ටර් අමතක කරමු.
ගායකයෙක් හරි, නළුවෙක් හරි, දේශපාලකයෙක් හරි, සමාජ සේවකයෙක් හරි, මොකෙක් හරි සමාජයේ යම් පිරිසක් ගෞරව කරන/ආදරය කරන කෙනෙක් ගැන.. කොටින්ම උන් මලාම උන්ගේ මරණය ගැන කින්ඩි දාන එක වරදක් නෙමේ නම් මුන්ගේ මහලොකු ආගමික නායකයො ගැන කින්ඩි දාන එක ප්‍රශ්නයක් වෙන්නේ කොහොමද?

මුං ඒ වගේ අවස්ථාවලදී ගේන බොරු පුහු හිස් තර්ක වල සතපහක බරක් නෑ කියන එක ඔප්පු වෙන්නේ මේ වගේ අවස්ථා වල උන්ම පෙන්නන හැසිරීම් වලින්.
මුංට ඕන නැති හරි වැරැද්දක් නෑ.
මුංට ඕන මුං කැමති විදියට මුං ජීවත් වෙන ලෝක පාලනය කරන්න.

ලෝකේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර ඉන්න අතිමහත් බහුතරයක් ආගමික හැතිකරේ ඔහොම තමයි.
ඕක තමයි උන්ගේ කුහකකමේ හෙළුව.

කින්ඩි දැමීම හෙවත් උපහාසය ගැන මුන්ම හදාගත්ත මුන්ගේම හිස් නීති රීති වලංගු වෙන්නේ මුං සංවේදී තැන් වලට විතරයි.

ඉතින් ඒකයි මුන් සංවේදි වෙන තැන් වලට හැකි උපරිමයෙන් ගහන්න ඕන කියල මම පුද්ගලිකව හිතන්නෙ.

මුං සංවේදී දේ උපහාසයට ලක් වෙන අවස්ථා වලදි කුණුහරප කියන අන්තවාදී ගොබ්බයන්ටයි
ඒ අවස්ථා වලදී කින්ඩි දැමීමේ අනවශ්‍යභාවය සහ අරමුණු ගැන ප්‍රශ්න කර කර බණ දේශනා කරන්න එන නිදහස් මතධාරීන් කියල කියාගන්න උන්ටයි කියන්න තියෙන්නේ එක දෙයයි.

හුකහන් මහත්වරුනි.

ප/ලි – මේක චෙස්ටර් ගැන කතාවක් නෙමේ. චෙස්ටර් රිලේට් වනවා මදි වගේ නම් සමාජයේ යම් පිරිසකගේ ආදරයට ගෞරවයට පාත්‍ර වෙච්ච වෙනත් චරිතයක් ආදේශ කරගෙන මේ සටහන නැවත කියවන්න.

ටීවී සීරීස් වල වල් සීන්

ඔබේ අදහස් + අපේ අදහස් = අළුත් අදහස්
♫ ♫ විකාශයට සුදුසු සමාජයට හානි පමුණුවන්නේ නැති ඉංග්‍රීසි රූපවාහිනී නාට්‍ය මාලාවන් කිහිපයක් නම් කරන්න.

ඔය “ජාතික රූපවාහිනිය – Sri Lanka Rupavahini (TV) Corporation” ෆේස් බුක් පේජ් එකේ මීට දවස් දෙක තුනකට කලින් දාලා තිබ්බ පෝස්ට් එකක්.

ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටි, රූපවාහිනී කතා මාලා බලන එක විනෝදාංශයක් කරගත්ත මම මේ වගේ දේවල් ගැන බුකියේ කතා කරන්න පට්ටම කැමතියි.
මොකද ආගම දේශපාලනය වගේ දේවල් ගැන කතා කරනව වගේ නෙමේ
මේ වගේ දේවල් ගැන චිල් එකේ කතා කරන්න පුළුවන්.
වලි නෑ.. කුණුහරප නෑ.. ගේම් නෑ..
කාලය කාදමන්න මරු ටොපික්ස්.
කොච්චර ලොකු ටෝක් දුන්නත් ෆේස් බුක් එන්නේ ඕකටනෙ අපි.
මොකක් හරි මගුලක එල්ලි එල්ලි කියවන්නනෙ.

ඉතින් මාත් හිතුවා ඔය පෝස්ට් එකට කමෙන්ට් එකක් දාන්න
මම කැමතිම ටීවී සීරීස් දෙක තුන මොනවද කියල.

අංක එක ඉතින් Breaking Bad නෙ. කතා දෙකක් නෑනෙ.
දාමු කමෙන්ට් එක.

ආ.. පොඩ්ඩක් හිටු

ප්‍රශ්නයක් !

“Breaking Bad ලංකාවෙ පෙන්නන්න පුළුවන්ද?..
බැරි වෙයි නෙහ්? මෙත් හදන සීන් ගොඩක් තියෙනවනෙ.
එතකොට Game of Thrones? කොහොමත් බෑ.
Narcos? ඒකත් බැරි වෙයි…කුඩු සීන් නෙ”

ශිට් !

House of Cards, Sherlock,  True Detective??

ඒවා නම් පෙන්නන්න පුළුවන් වෙයි.
ඒත් ඕන්නෑ.
වැඩක් නෑ කමෙන්ට් කරල. මම මටම කියාගත්ත.

“සමාජයට හානි පමුණුවන්නේ නැති”
මගුල !

ඔය කියන්නේ සෙක්ස් නැති කියන එකනෙ.
වෙන මහලොකු බක්කක් නෙමේනෙ.
අපිට සෙක්ස් තරම් අරහං දෙයක් මේ තුන් ලෝකෙම නැතුව ඇති.
රූපවාහිනියෙ උන් නොකියා කියන්නෙ ඕක.

“වල් සීන් නැති මොකක් හරි ෆිල්ම් එකක් දියන්කො ගෙදර ගිහින් බලන්න”

අපි හයේ හතේ පන්තියෙදි යාලුවන්ගෙන් බලන්න ෆිල්ම් ඉල්ලගත්ත විදියට තමා අපේ රටේ ජාතික නාලිකාව ටීවී සීරීස් පෙන්නන්න රටේ මිනිස්සුන්ගෙන් කැමැත්ත අහන්නෙ.

“වල් සීන් නැති මොනව හරි කියහල්ලකො උඹලට පෙන්නන්න”

වල් සීන් දැකල නරක් වෙන්න මේ රටේ ඉන්නෙ බබාලනෙ.
සෙක්ස් කියන්නේ මොනවද කියල දන්නෙවත් නැති
හනිමූන් එකේදි පිරිත් දාලා ලයිට් ඕෆ් කරලා ඇස් පියාගෙන හැමිනිලා
අනිත් පැත්ත හැරිලා නිදාගන්න උන්නෙ මේ රටේ ඉන්නෙ.
තුක් නොදකින් !

දැන් මුන්ගෙන් අහන්න ඕන ප්‍රශ්නෙ තමා,
ඔය ටීවී සීරීස් හදන රටවලට ඕවලින් නොවෙන
අපේ සමාජයට විතරක් ඔය කතා වලින් වෙන
ඔය කියන අමුතු හානිය මොකක්ද කියල.

ඒ කියන්නෙ සෙක්ස් සීන් දැක්කම ඒ රටවල වැඩිහිටියන්ට නොවන මොනව හරි අපේ වැඩිහිටියන්ට වෙනවා කියන එකද?

ඕවා දැකල ටීවී එකෙන් බඩ වෙනවා කියන එකද?
ඕවා දැක්කම මිනිහා තමන්ගෙ ගෑණිගෙ අම්මා එක්ක හැමිනෙයි කියන එකද?

ඔය ටීවී සීරීස් හැදෙන රටවල සමහර නිර්මාණ හැදෙන්නේ වැඩිහිටියන් ඉලක්ක කරගෙන.
සමහරක් නිර්මාණ දරුවන් ඉලක්ක කරගෙන
සමහරක් නිර්මාණ දෙගොල්ලන්ටම රසවිඳින්න පුළුවන් ඒවා.

නමුත් අපේ රටේ වැඩිහිටියන්ට බැහැ වැඩිහිටියන්ට පමණක් සුදුසු දේ වලින් තමන්ගේ දරුවන්ව ඈත් කරල තියන්න.
ඒ තරම්වත් වගකීමක් ගන්න බැරි උන් තමා අපේ රටේ ළමයි හදන්නෙ.

මුන්ට දරුවන්ට හොරෙන් කාමරේ ඉඳගෙන හැමිනෙන්න පුළුවන් නම්
දරුවෙක් ටීවී සීරීස් එකක් බලන නොබලන එක
දරුවෙක් ටීවී එක බලන වෙලාව, සෙල්ලම් කරන වෙලාව, පාඩම් කරන වෙලාව
පාලනය කරන්න බැයිද?

ඇත්තටම බැලුවොත් අපේ රටවල වැඩිහිටියන්ට සුදුසු කියල රූපවාහිනි කතා මාලා නිර්මාණය වෙන්නේ නෑ.
වැඩිහිටියෙක්ගේ ජීවිතය තුල ඇතිවෙන ප්‍රශ්න, ගැටළු, අත්දැකීම්, හැඟීම් ගැන කතා කෙරෙන දේ රූපවාහිනියේ විකාශය වෙන්නෙ නෑ.
හැම දේම නිර්මාණය වෙන්නේ “මේක පොඩි එකෙක් එක්ක බලන්න පුළුවන්ද” කියන මිම්මට යටත් වෙලා

ඒත්,
අනිත් රටවල වගේම තමා අපේ සමාජයෙත් ඉන්නේ ලෙයින් මසින් හැදුන මිනිස්සු.
හැඟීම් දැනීම් ආශාවල් තියෙන මිනිස්සු.
උන් ගෙයි අපෙයි වෙනස තමා
අපි ලිංගිකත්වයට අශිෂ්ඨ ලේබල් එකක් ගහලා ඒක මුළුමනින්ම සමාජයේ කතාබහින් ඉවත් කරලා කළුවර කාමරයක දාලා වහලා හිර කල යුතු දෙයක්ය කියන ආකල්පයක් අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ කරේ තියාගෙන ඉන්න එක.

ඕකත් හරියට උගුරට හොරා බේත් බොනවා වගේ වැඩක්.
මිනිස්සුත් එක්ක දැඩි සම්බන්ධයක් තියෙන
මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත වල කොටසක් වෙච්චි
ලිංගිකත්වය කියන්නේ එහෙම හිර කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමේ.
ලිංගිකත්වය හොඳ නැහැ කියල ප්‍රසිද්ධියේ බණ කියන අපේ මිනිස්සුම තමා රෑට ගූගල් එකේ සෙක්ස් හොයලා ලෝකෙන්ම කප් ගහන්නෙ.
කොච්චර බොරු ශිෂ්ඨත්වයක් ආරූඩ කරගන්න හැදුවත් මොන විදියකින් හරි අපිත් ලෙයින් මසින් හැදුන ලිංගිකත්වයට දැඩිව ආශාකරන හැඟීම් දැනීම් ඇති මිනිස්සුය කියන කාරණය එළියට එනවා කොයි විදියකින් හරි.

ලිංගිකත්වය විතරක් නෙමේ, වැඩිහිටියන්ට සීමා විය යුතු තේමා රැගත් ඕනම කලානිර්මාණයක් දිරවගන්න අපිට සමාජයක් විදියට බැයි නම් එතනින් නිර්මාණය වෙන්නේ සමාජයක් විදියට අපේ මැචුවරිටි එක ගැන ලොකු ප්‍රශ්නයක්.
ගෑණියෙකුයි මිනිහෙකුයි සිපගන්න, සංසර්ගයේ යෙදෙන දර්ශනයකින් හරි තරුණයෙක් මත්ද්‍රව්‍යය පාවිච්චි කරන දර්ශනයකින් හරි අපේ සමාජයට හානි වෙලා කෙළවෙලා යනවා නම් අපේ සමාජයේ වැඩිහිටියන් විදියට ජීවත් වෙන්නේ මොන බොළඳ බබ්බු ටිකක්ද කියන ප්‍රශ්නයයි අපිට අපෙන්ම අහන්න වෙන්නෙ

වෙන රටවල මනසින් නොමේරූ කුඩා ළමුන්ව ආරක්ෂා කරනවා වගේ ලිංගික දර්ශන වලින් අපේ සමාජයේ වැඩිහිටියන්වත් ආරක්ෂා කරන්න ඕන නම් අපේ සමාජයේ ඉන්නේ ඇත්තටම අවුරුදු හතලිහ, හැට පැනපු ළමයි ටිකක්

ටෝක් එක ඇදිල ඇදිල යනවනේ? තව ටිකයි ඈ..

අන්තර්ජාලය හරහා ඕනම කෙනෙක්ට ඔය ඉංග්‍රීසි නාට්‍යය ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙන බලන්න හැකියාව තියෙනව නම් වර්තමාන තරුණ පරපුරෙන් බහුතරයක් දෙනා ඔය වගේ කතා මාලා අන්තර්ජාලයෙන් බාගත කරගෙන බලනව නම් ඒ නිර්මාණ රූපවාහිනියෙන් විකාශය වුනාම සිද්ධ වෙන අමුතු හානිය මොකක්ද කියන එක.

සමාජයට හානි වෙලා කෙළවෙලා යනව නම් අන්තර්ජාලයෙනුත් තහනම් කරල දාන්න ඕනනෙ. අනික මෙච්චර කල් කොල්ලො කෙල්ලො  ඉන්ටර්නෙට් එකෙන් ඕව බැලුව කියල සමාජයට මෙච්චර කල් නොවුන අමුතු හානියක් වෙලත් නෑනෙ. (අපි නොදන්න වැල කිව්වලු)

හැම වෙලේම වගේ මේකත් අර අපි හොඳ ශිෂ්ඨ සමාජයක්, විනයක් තියෙන සමාජයක් කියලා අපිවම රවට්ට ගන්න අපේ ගොබ්බ වැඩිහිටිපරපුර හදාගත්ත තවත් බොරු තියරියක් විතරයි කියලයි මට නම් හිතෙන්නෙ.  (මට හිතෙන්නෙ නෙමේ ඒක තමා සීන් එක)

මේ විකාර රූපි බොරු සදාචාරවත් කතා ඇහෙද්දි මට හැම වෙලේම මතක් වෙන්නෙ මීට ටික කාලයකට කලින් රටේ ප්‍රධාන ආගමික නායකයෙක් කියපු කතාවක්

“හාමුදුරුකෙනෙක්ට මස් කන්න ඕන නම් ප්‍රසිද්ධියේ කන්න ඕන නෑනෙ. කාට හරි කියල ගෙන්නගෙන හොරෙන් කන්න පුළුවන්නෙ”

හොරෙන් කනවා නම් කමක් නෑ. ප්‍රසිද්ධියෙ කනවා නම් අවුල්. ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙන බලන එක කමක් නෑ. ටීවී එකේ පෙන්නන එක අවුල්.

කුඩු කන්ටේනර් ගනන් වලින් ගේන දේශපාලකයෝ ඉන්න, ඒ දේශපාලකයන්ට ආයෙ ආයෙ ඡන්දෙ දීලා පාර්ලිමෙන්තු යවන ජනතාවක් ඉන්න, දිනපතා ස්ත්‍රී දුෂණ සිද්ධ වෙන, මානසික අසහනකාරයන්ගේ විසින් කුඩා ළමයි දූෂණය කරලා මරලා දාන
සමාජයක ජීවත් වෙන අපි තුළ නැති සදාචාරයක් රෑට ටීවී එකේ හරි දකින්න හිතන එකෙන් කියවෙන්නේ ඉතින් අපි කොච්චර පව් ද කියල තමා.

අන්තිමට කල්පනා කරලා කරලා
ජාතික රූපවාහිනියේ සමාජයට හානි නොකරන
ටීවී සීරීස් පෝස්ට් එකට දැම්මා කමෙන්ට් එකක්

“අපි අපේ වැඩිහිටියන්ට බලන්න රෑට රෑට සිංහලෙන් හඬකවපු හා හා හරිහාවා පෙන්නමු”

බලු පැටව් සහ වසු පැටව්

පොෂ් බලු පැටව් දෙන්නෙක් විකුණන්න තියෙන වගක් අපේ ගෙදර උන්දෑලාට ආරංචි වෙලා.

බලු වරිගයයි මිල ගණනුයි කණ වැකුනයින් පස්සෙ අසුරු සැනින් එක මොහොතෙන් ඇති වෙච්චි බලු සුරතල් බැලීමේ ආශාව නිසා අපේ මෑණියෝයි නැගණියයි ගිහින් බලු පැටව් දෙන්නෙක් අරගෙන ඇවිත් [ආයේ ඉතින් සල්ලි සල්ලි කියලා බැලුවේ නෑ]

එක බලු පැටියෙක් අපේ මෑණියන්ගේ ගෙදරට. අනෙක් බලු පැටියා අපේ නැගණියගේ ගෙදරට.
බලු පැටව් දෙන්නා නිවුන්නු(ලු) [එකට උපදින බල්ලෝ කොහොමත් නිවුන්නු තමයි. ආයේ ඉතින් ඕක අමුතුවෙන් කියන්නත් දෙයක්යෑ]
වයස මාස දෙකක්, තුනක් විතර(ලු). එකම පාට. එකම විදිය.

වැඩේට මුලින් අකමැත්තෙන් හිටපු තාත්තත් පස්සෙ බලු සුරතල් දැකලා හිත වෙනස් කරගෙන. කොටින්ම කියනව නම් බල්ලෙක්ට, පූසෙක්ට තියා මනුස්ස පැටියෙක්ටවත් හිත උණු නොවෙන මමතුමාත් මේ බලු පැටියා එක්ක යාලු මිත්‍රකමක් ඇති කරගත්තා පැය ගාණක් ඇතුලත. [මම බල්ලා එක්ක යාලු වුනාට බල්ලා තවම මාව අඳුරන්නේ නැති එක වෙනම කතාවක්]

එක බලු පැටියෙක්ගේ නම ශැඩෝ, නම දාලා තියෙන්නේ අපේ මෑණියෝ.
අනික් බලු පැටියාගේ නම මැක්සි, නම දාලා තියෙන්නේ අපේ නැගණිය.

කෝමෙන් කෝම හරි දවස් දෙකක් මේම ගත වුනා. දවස් දෙකෙන් පස්සේ මගේ නැගණියතුමිය ආවා ඇයගේ බලු සුරතලාත් එක්ක අපේ මෑණියන්ගේ ගෙදර. එදා මමත් එහෙ..
දැන් ගෙදර බලු පැටව් දෙන්නයි !

ගෙදර උන්දෑලා සියල්ලෝම බලු සුරතල් බලනවා. ෆොටෝ ගහනවා. සෙල්ෆි ගහනවා. ඉඹිනවා. නටනවා. එක සෙල්ලමයි !
ටික වෙලාවක් ගත ගත වෙද්දි තක්බීර් වෙලා ඔහේ ඉන්න බලු පැටව් දෙන්නා වටකරගෙන දඟලලා, හුරතල් කරලා ඇතිවෙච්චි මහන්සියෙන් පොඩි බ්‍රේක් එකක් ගන්න නිසාදෝ කට්ටිය එහෙට මෙහෙට වුනා පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ.
දැන් බලු අයියයි, බලු මල්ලියි එකට. තනියෙම. සෙල්ලම් කරනවා. පෙරළෙනවා. එකාගේ පිට අනෙකා නගිනවා. දඟලනවා.. [බලන්න ලස්සනයි ඈ]

ටික වෙලාවක් ඕම ඕම ගත වෙලා අපි අපේ කථා වලට සෙට් වෙලා ඉද්දි මෙන්න යකෝ බලු සහෝදරයෝ බලු සටනක් පටන් ගෙන..
එකෙක් අනිත් එකාව හපනවා, මූ අරූව හපනවා, අරූ මූව හපනවා, ආයෙත් මූ අරූව හපනවා, ආයෙත් අරූ මූව හපනවා.. [වලිය ටිකක් ඕවර් ද ටොප් ගියා කියල කිව්වොත් හරි]
බලන් ඉන්න බැරිම තැන නැගණිය සහ මෑණියන් වහා ඉදිරිපත් වෙලා තම තමන්ගේ බලු පැටවුන් ගත්තා අතට.
දෙන්නටම තරහයි බලු පැටව් එක්ක. තමාගේ බලු පැටියා එක්ක නෙමේ, තමන්ගේ බලු පැටියට රිද්දපු අනිත් බලු පැටියා එක්ක.

නංගිට තරහයි අම්මගේ බලු පැටියා එක්ක, අම්මට තරහයි නංගිගේ බලු පැටියා එක්ක.
ඒ අස්සෙ කට්ටිය බලු පැටව් දෙන්නව කම්පෙයාර් කරන්න අරගෙන. වඩා ලස්සන මොන එකාද, ෆයිට් එකෙන් දින්නේ මොන එකාද, දෙන්නගේ නම් වලින් ලස්සන මොන එකාද, අරකද මේකද..[සීරියස් නෙමේ ඉතින්, විහිලුවෙන්]

දෙගොල්ලන්ටම තමාගේ ගෙදර දවස් දෙකක් හිටපු බලු පැටියයි ලොකු.
එකම සමාන, එකම විදිය, නිවුන් බලු පැටව් දෙන්නෙක්ව දවස් දෙකෙන් තමාගේ සහ තමාගේ නොවන විදියට බෙදාගත්ත උන්දෑලා හොඳම බල්ලා තමාගේ එකා කිය කිය වාද කරනවා..

ටික වෙලාවකින් ආයේ බලු පැටව් දෙන්නා යාලු වෙලා කියහන්කෝ [කලින් තරහ වුනා කියල කියන්නෙත් ඉතින් අපිමනෙ]

ඔය වලි කතා අස්සේ… මේ සිද්ධියම වෙනස් ආකාර වලින් කීපාරක් නම් දැකලා ඇද්ද කියලා මමතුමා කල්පනා කරනවා..

කතාව ඉතින් එච්චරයි. නිමි ඈ.

ප/ලි – මේ බලු කතාවෙයි ලංකාවේ දේශපාලකයන්ගේ පැත්තක් අරන් වාද කරගන්න, මරාගන ජනතාවගෙ කතාවෙයි කිසිම සම්බන්ධයක් නෑ හරිය.